Z tym cepem to przesadzacie. Wcale nuie był taki rewelacyjny, wskazuje na to brak popularności. Nie był też taki ciężki, ani skuteczny przeciw zbroi, a tym bardziej jak gość miał tarczę. Przeciwnie, o niebo groźniejszy był gdy w grę wchodziła osoba tak nie zabezpieczona - kaplica.Tarczą łatwo bardzo zbić uderzenie cepa, a blachy pancerza bardzo dobrze radziły sobie z obuchami.Co do shurikenów, to zapominacie że drechy noszą skóry do swych adidasów; przez skórzaną skórę shuriken to najwyżej podrapie. Mówiąc szczerze(a mam spore pojęcie o bójkach i walce) przeciw drechom najlepsza metoda to szybkie nogi i tyle. Bo raz się uda, a drugi raz wpakują nóż w plecy i premiery wiedźmina nie doczekacie Przypominam jeszcze raz, łuk to koszmarna broń w rękach wyćwiczonego strzelca; Sporo się interesuję, należę też do klubu sportowego w tej dyscyplinie. Nawet łukiem o umiarkowanym naciągu można wbić strzałę w deskę tak mocno, że nawet bardzo silny mężczyzna głębiej nie wbije. Przejdźcie się kiedyś jak macie możliwość i zobaczcie jaka to siła.Pamiętacie Henryka V (W. Szekspir). W bitwie pod Agincourt łucznicy angielscy wybili kwiat rycerstwa francuskiego(kilka tysięcy ciężkozbrojnych) właśnie z łuków. Anglików zginęło kilkunastu. To fakt historyczny...
Cep był doskonałą bronią dla piechurów - łatwo było ściągnąć przeciwnika z konia, choć wiadomo, że w pierwszym szeregu nikt z tym orężem nie stał - to raczej "broń wsparcia" dla wojów stojących za szeregiem włóczników.Rzut shurikenem (a moe by tak nazwać to orionem? krócej po prostu) w tętnicę jest zabójczy. A trzeba dodać, że nawet płytowe zbroje oferowały w tym miejscu co najwyżej kolczugę (niby wystarczy, ale...).Szkoda tylko, że nie wspomniałeś, że cisowe, angielskie łuki tak naprawdę były walijskie. Ale wolałbym ani z nich nie strzelać (u szkieletów łuczników wykryto mocne skrzywienie kręgosłupa - z powodu pozycji i siły potrzebnej do naciągnięcia cięciwy), ani nie znaleźć się po drugiej stronie (toż to była kusza nie wymagająca użycia windy!).Sib Ah said:
.Z resztą to chyba oczzywiste, że wszystko zależy od wprawy: nawet widałami trzeba umieć się posługiwać.Reszta przykładów nie jest już tak daleka od tematu, mam rozumieć?Co do drechów - oczywiście jak nie ma potrzeby nie należy podejmować walki w ogóle, choćbyśmy mieli nawet broń. Zawsze może się noga podwinąć, można dostać brukowcem w głowę i kaplica. Dochodzi jeszcze jeden aspekt - zabijesz drecha - siedzisz za człowieka. Broń drzewcowa - bardzo groźna, ze względu na siłę i zasięg, możliwość kłucia, cięcia (w niektórych wariantach nawet ciągnięcia - spec. haki), a do tego dosyć prosta w obsłudze - dlatego była tak często używana przez na przykład straż miejską. Ale i ciężkie rycerstwo ją używało, nie była to 'broń biedaków'. Jak sobie perzeciw broni drzewcowej można było radzić - niech mądrzejsi się wypowiedzą.
Wszystko zależy od rodzaju broni. Drzewcowa... Chodzi Ci o włócznie, piki i oszczepy? Ewentualnie kopie i lance? Nie ma co tu owijać w bawełnę: włócznicy byli najsilniejszą formacją piechoty - powstrzymywali zarówno konnicę, jaki i piechurów. Sposobem na nich jest zmuszenie ich do natarcia - idą w rozsypkę, albo zaatakować... dłuższymi włóczniami. Jest po prostu broń typowo defensywna - jedynie lance pozwalały na atak, ale jednocześnie szturmy średniowiecznej konnicy narażały ją na otoczenie przez wroga (jak pod Warną).Podczas walki 1 na 1 trzeba skrócić dystans - to wymaga sporej zwinności i doświadczenia.Broń drzewcowa jest znacznie bardziej śmiercionośna niż miecz: przekłutemu wojownikowi trudniej się wykaraskać, niż gdyby dostał cięcie mieczem. Na szczęście długość tej broni przekłada się na nieporęczność - kilka "markowanych" kroków w różne strony i już można wybić przeciwnika z równowagi - mniej trudności sprawia również złapanie drzewca.
Kogut said:
Looknij wcześniejszego posta. Wyraźnie napisałem o łuku walijskim. Z tym, że anglicy nie w ciemie bici, później też robili takie łuki. Choć oczywiście oryginalne były najlepsze. Co do wad kręgosłupa, to całkiem możliwe. Łuk jest wymagającą bronią. Trenuję 6 godzin w tygodniu(samo strzelanie, a przecięż trening siłowy też jest wymagający dla mocnych naciągów) i ciągle mam wrażenie że to za mało... Tak naprawdę dlatego właśnie łuk przegrał walkę z bronią palną. Nie jest żadną filozofią wyszkolić strzelca muszkietu. Aby dobrego łucznika wyćwiczyć potrzeba całych lat praktyki.Sib Ah said:
Mam pytanko dotyczace uzbrojenia w grze czy wiedzmin bedzie mogl latac z ruznymi rodzajami broni, czy bedzie mozna machac dwiema bronmi naraz i czy bedzie mozna nalozyc jakas gruba zbroje naszemu bohaterowi?? (wiem ze wiedzmini nie lubili biegac w grubych zbrojach bo raczej trudno bylo ich trafic a opakowany w zboje widzmin szybko by przegral walke) I co myslicie o katanach? chyba wiedzmin latal z czyms podobnym, do tej broni. Gdyby w grze byly katany to bylaby to chyba najbarziej odpowiednia bron dla glownego bohateraAle jednak rzolnieze uzbrojeni w muszkiety napazali sie z mongolami lub z kims podobnym i dostali niezle po tylkach. Wczesne bronie palne byly o wiele gorsze od lukow
Co do innych rodzajow broni niz miecze to nie jestem pewien ale chyba bedzie mogl uzywac tyle tylko ze nie bedzie mial takich mozliwosci jak z mieczem, wiedzmin ma byc ekspertem od wladania mieczem, a kwestia dwoch broni byla wielokrotnie poruszana i odpowiedz jest nie, wiedzmin nie bedzie mogl walczyc dwoma bronmi, ze wzgledu na znaki. Wyreczam Draghmara ktory pewnie juz nie moze bo tyle razy to pisal
Nie wiem, czy katana to dobry pomysł. Łatwo łamie się na zwykłych mieczach i blachach pancerza. Jest ostra, lekka i szybka, ale także dość delikatna. Jako jedna z możliwych do wyboru broni - zgoda. Bo jako jedyny słuszny oręż byłaby dla mnie... "zmniejszaczem klimatu"?Co do broni palnej - hakownice i inne były raczej niezbyt szybkostrzelne. Sprawne przeładowanie muszkietu zajmowało jakieś 2,5 minuty - dlatego strzelano salwami - był to bardziej straszak (tumult ludzi ginących naraz i przeciwnik znikający w dymie) niż broń przeciw mobilnym Mongołom.Sib Ah -> Specem od uzbrojenia nie jestem, więc jakby co: proszę mnie poprawiać.
Fakt katana jest szybka i ostra ale dobra na pancerz typu skorzany, na blachach prawdopodobnie ulegnie zlamaniu tak samo jak w zetknieciu z ciezszymi i inaczej wyrabianymi mieczami europejskimi, z pewnoscia nie przetnie pancerza, Zreszta europejskie miecze tak naprawde tez nie ciely gladko, uderzenia tymi mieczami powodowaly raczej miazdzenie i wgniatanie.
Ech zalezy jak zrobiona jest katana: dobze wykonana i naostrzona jest w stanie przeciac taka zbroje i jak by to wam powiedziec gdyby sie udezylo w bok katany to by sie polamala ale jak sie udezy w ostrze to katana przetnie bron atakujacego i nie zapominajcie ze prawdziwe katany byly cholernie ostre
Jeszcze mały aneks dot. broni palnej: nie można zapominać o dwóch rzeczach: bombardach, które od dawna były wykorzystywane do oblężeń i huku, jaki wydawała ta mniejsza broń palna. Byłem raz na turnieju rycerskim, gdzie mieli hakownice: huk niesamowity - zwłaszcza gdy strzelano w miejscach takich jak wysokie wzgórze - hałas niosło aż po horyzont .Caine -> czyli jednak coś wiem o dalekim wschodzie ?
Kogut -> Jak na nie-eksperta prawisz całkiem mądrze Caine -> To o czym mówisz to właśnie największa wada katan..Co do dawnej broni palnej to czas ładowania w istocie był koszmarnie długi. Do tego Celność taka, że nawet z XViw. pukawki trafienie w stodołę ze 100 kroków było wyczynem To co piszecie o huku to wszystko prawda, efekt psychologiczny był chyba największą zaletą. Do tego niewyćwiczony koń mógł wpaść w panikę.Dopiero w XVII wieku broń palan powoli zaczynała równowążyć zalety łuków i usz, a pod koniec tego wieku była już w sumie lepsza z grubsza rzecz biorąc. Oczywiście wszystko jest względne, ale na pewno wielką zaletą broni palnej, zwłaszcza pistoletów była możliwość wcześniejszego załadowania, a później natychmiastowego oddania strzału (vide "Potop" i strzały twarz z pół metra... to naprawdę mogło zastopować największego twardziela )Kuszę można było naciągnoć i nosić przygotowaną do strzału, ale szkodziło to cięciwie i niezawodności broni..
Katana (in. Tachi) - tradycyjny japoński miecz o długości głowni (nagasa) powyżej 60cm, jednosiecznej, o kształcie lekko wygiętym do góry i zaokrąglonym lub ściętym sztychu. Jelec tej broni (tsuba) ma kształt bogato zdobionej tarczki. Rękojeść (tsuka) wykonana jest z wydrążonego drewna lub miedzi, z oplotem jedwabnym i elementami dekoracyjnymi.Pierwsze miecze tego typu pojawiają się pod nazwą Kara-tachi już około 646 r.n.e. jako wersje rozwojowe importowanych chińskich mieczy ze stali. Zbliżone były kształtem, lecz nie posiadały jeszcze charakterystycznego zdobnictwa i jelca tarczkowego. Dopiero w okresie Muromachi (1392 - 1573 r.n.e.) pojawia się miecz podobny do tradycyjnego katana, zwany uchigatana (w wolnym tłumaczeniu "miecz uderzeniowy"). Pod koniec tego okresu staje się on ulubioną bronią bojową samurajów. Istnieje jeszcze wiele innych wersji mieczy z tego okresu, ale różnice pomiędzy nimi są zazwyczaj kosmetyczne. W okresie Edo (1603-1868 r.n.e.) następuje usystematyzowanie produkcji mieczy. Powstaje szereg praw regulujących sposoby noszenia i używania broni. Powstaje określenie daisho. Wyodrębniają się rodziny płatnerskie specjalizujące się w produkcji katana. To właśnie w tym okresie powstaje większość tradycyjnych nazw.Różnice między mieczami tachi a katana z tego okresu znajdują się w sposobie noszenia broni - tachi noszony był na dwóch rapciach ashi ostrą stroną głowni ku dołowi. Katana - bez rapci, ostrą stroną głowni ku górze. Ten ostatni miał w pochwie schowki na dodatkowe akcesoria: kozuka, kogatana, kogai, waribashi i umabari.Edykt Haito-rei z 1876 roku zabronił posiadania broni wszystkim Japończykom, za wyjątkiem wojska i policji. Do 1933 nie wytworzono żadnego tradycyjnego miecza katana. Miecze gunto, używane przez wielu japońskich oficerów w czasie drugiej wojny światowej były stylizowane właśnie na katana okresu Edo.Dzisiaj oferuje się wiele replik i podróbek, jednak prawdziwe, kolekcjonerskie okazy katana są trudne do zdobyciaOstrze miecza wytwarzane było przez wiele tygodni w skomplikowanym procesie, którego szczegółów mistrzowie płatnerscy okresu Edo strzegli jak oka w głowie. Ze zwykłej gąski stali formowano długi pręt, który następnie przecinano, nakładano na siebie dwie połówki i sklepywano na powrót w pręt. Był on następnie umieszczany w olejach o sekretnej recepturze i stopniowo schładzany. Wielokrotny proces przecinania i sklepywania powodował, że ostrze składało się w wielu warstw stali i było bardzo wytrzymałe. Charakterystyczny wygięty kształt ostrza spowodowany jest obróbką temperaturową w ostatniej fazie formowania głowni.Ukończoną głownię umieszczano w tymczasowej rękojeści i wykonywano próbę cięcia. Wynik, wraz z potwierdzeniem miejscowego soguna zapisywano na cienkiej kartce papieru ryżowego i umieszczano w rękojeści bojowej. Jelec tarczowy (tsuba) był wytwarzany przez odrębnych rzemieślników i można go było wymieniać.Rękojeść bojową owijano w skórę ryby raja (same) i dodawano jedwabną plecionkę (ito) spiętą klamerkami (mekugi). Między ito a same wplatano metalową ozdobę (menuki), służącą wcześniej jako element zakrywający szpilę mocującą rękojeść do głowni. Rękojeść wieńczyła okrągła miedziana pokrywka (kashira). Miecz umieszczany był w drewnianej pochwie (saya) oblekanej skórą