- Status
Morrowind jest jedną z lepszych gier w jakie grałem, oblivion to natomiast największa porażka jaką doświadczyłem - tak nudnego, monotonnego świata, nędznej fabuły i palstikowych postaci nie ma chyba w żadnej innej grze, całkowite przeciwieństwo morrka.Tofik1992 said:Jak lubisz morrowinda to obliviona też raczej polubisz. Co do monotonii w obu grach - w Morrowindzie trzeba mnóstwo chodzić, a w Oblivionie zamykać bramy piekieł, będzie tego kilka sztuk, wszystkie na tej samej zasadzie, ale po za tym bardzo fajne oba tytuły
Widzę, że Arwil nie przyporządkował gry, której nie zna. Zaryzykuję więc swoją specyficzną reputację (bo za fanatyka czegokolwiek chyba nikt mnie nie uważa? ) i powiem, że D:A nie jest HnS, a raczej strategią. Rozwój umiejętności wymaga pomyślunku, a walki... Gram na poziomie trudnym (3/4) i do jednej z walk podchodziłem 10 razy, aż w końcu udało mi się ją zakończyć z zamierzonym efektem. Zarówno aspekt strategiczny (rozdawanie umiejętności, atrybutów, specjalizacje, przedmioty) jak i taktyczny (sam przebieg walki) jest bardzo kompleksowy (ale intuicyjny!) i ma ogromne znaczenie na wynik walki.Jeżeli ktoś poprosi, opiszę jedną ze swoich walk - nie żeby pochwalić się jakąś tam wymyślną strategią, ale podzielić się entuzjazmem z myślenia w grze.Naprawdę, gorąco polecam poziom trudny w D:A. Choć mi po ostatnich wyborach jakoś łatwo idzie i chyba przestawię sobie na najtrudniejszy - szalony. Może i nie byłoby to konieczne, gdyby nie przesadny pr0gaming z mojej strony (potraktowałem poziom trudny jako wyzwanie, bowiem zawsze w grach zaczynałem od easy, a drugi raz przechodzić mi się nie chciało; o D:A natomiast z zaufanego źródła usłyszałem, że jest zajebiste, więc postanowiłem zwiększyć swoje wrażenia do maksa - czego nie żałuję) oraz brak wystarczająco silnej woli, by nie nadużywać niedociągnięć w sztucznej inteligencji przeciwnika.
) i powiem, że D:A nie jest HnS, a raczej strategią. Rozwój umiejętności wymaga pomyślunku, a walki... Gram na poziomie trudnym (3/4) i do jednej z walk podchodziłem 10 razy, aż w końcu udało mi się ją zakończyć z zamierzonym efektem. Zarówno aspekt strategiczny (rozdawanie umiejętności, atrybutów, specjalizacje, przedmioty) jak i taktyczny (sam przebieg walki) jest bardzo kompleksowy (ale intuicyjny!) i ma ogromne znaczenie na wynik walki.Jeżeli ktoś poprosi, opiszę jedną ze swoich walk - nie żeby pochwalić się jakąś tam wymyślną strategią, ale podzielić się entuzjazmem z myślenia w grze.Naprawdę, gorąco polecam poziom trudny w D:A. Choć mi po ostatnich wyborach jakoś łatwo idzie i chyba przestawię sobie na najtrudniejszy - szalony. Może i nie byłoby to konieczne, gdyby nie przesadny pr0gaming z mojej strony (potraktowałem poziom trudny jako wyzwanie, bowiem zawsze w grach zaczynałem od easy, a drugi raz przechodzić mi się nie chciało; o D:A natomiast z zaufanego źródła usłyszałem, że jest zajebiste, więc postanowiłem zwiększyć swoje wrażenia do maksa - czego nie żałuję) oraz brak wystarczająco silnej woli, by nie nadużywać niedociągnięć w sztucznej inteligencji przeciwnika.DA nie znam i się na jego temat nie wypowiem. Modlę się tylko po cichutku, by mój komp nie zawiodł w chwili próby. [choć od DA odstręcza mnie brak szalonego i nieprzejrzystego skomplikowania kwestii tworzenia postaci. Kocham w BG stworzyć półgnomiego nieumarłego barbarzyńcę nocy na kilofy i oskardy bojowe i cieszyć się, że mam tą nieszablonową postacią o 2 większe rzuty na uroki, -1 KP więcej i +1,33 dmg w porównaniu do zwykłego kraśka-woja, dzięki godzinnym mieszaniu w karcie postaci. A tu? Rasa[trzy dostępne], klasa[trzy], zaczynaj grę. :/ No, ale dam DA szansę...
Masz rację, pod względem opracowywania postaci D:A nie jest aż tak rozwinięte jak BG. Mi jednak to odpowiada, nie lubię zagłębiać się w mechanikę, nie lubię myśleć z kalkulatorem - wolę raczej operować swoim mózgiem na rzeczach nieuchwytnych - to tak jakbyś porównał logiczne i strategiczne podejście do szachów.GalaktycznyArwil said:
Szachów [i innych wezyrów] nie lubię, za głupi jestem nań. Ale godzinne przygotowanie do gry w BG - rozplanowanie drużyny, preferowanego ekwipunku, kolejności wypełniania zadań, a przede wszystim rzuty na cechy ['wyrollowanie' dobrego palasia czy łowcy - nie lada to sztuka] - to jest coś, choć samo w sobie może wydawać się nudne, gra później daje dzięki temu uogromną satysfakcję. [Drużyna wojów i Mazzy na halabardy - rox] A operowanie na rzeczach nieuchwytnych? Objaśnij, plox, bo jakoś tego nie mogę odnieść do cRPG.
- Status