Jaki wzrusz!
Zmieniliście Night City nie do poznania - wszystkim, co zrobiliście, co widzieliście...
Dziękujemy za te 5 lat w Mieście Legend.
Jak zwykle gęsto od klimatu, ta muzyka, te światła. I ta scena na końcu.
Dlaczego nie można w to zagrać znowu pierwszy raz…
W pewnym etapie chyba czas trochę inaczej leci. Daty w kalendarzu się zmieniają, a niektóre wydarzenia, wydaje się, jakby dopiero co miały miejsce. Niesamowite jak te 5 lat szybko zleciało. Część z nas się przez ten czas zmieniła, inni nic a nic, tylko Cyberpunk 2077 dojrzał niczym dobre wino i teraz to f. piece of art 
To był pierwszy zwiastun, w którym na sto procent poczułem, że to gra REDów. Poprzednie były spoko, zachęcały mnie do zagłębienia się w ten świat, ale ten pokazał mi, że emocje między postaciami będą na równie wysokim poziomie, co w Wiedźminach.
Potem zagrałem i okazały się jeszcze lepsze.
Niesamowita produkcja. Zawsze będę skrzywiony w stronę Wiedźmina, uniwersum, które wpłynęło na moje życie. Ale przytomnym okiem, choć zamglonym przez łzy smutku i wzruszenia, muszę stwierdzić, Cyberpunk to dzieło doskonalsze emocjonalnie niż jakakolwiek inna ich gra.
Ładnie to napisałeś.
Wielu z nas mogłoby się pod tym podpisać. Ja bym się podpisał, jeśli mogę
Cyberpunk 2077 to emocjonalny rollercoaster na najwyższym poziomie.
5 Lat temu zerwałem nockę grając do świtu podczas premiery jeszcze na mojej wersji konsoli XOX CP2077. Ależ ten czas poleciał. Zwiastun dodatkowo przyprawił mnie o ciarki przez te emocje . Piękna przygoda, która po 5 latach wciąż się ciągnie (tym razem na mocnym PC)
PS. Trzeba znów zacząć nową postacią...może tym razem dla odmiany korpo. Pierwsza liga znów czeka xD
. Piękna przygoda, która po 5 latach wciąż się ciągnie (tym razem na mocnym PC) PS. Trzeba znów zacząć nową postacią...może tym razem dla odmiany korpo. Pierwsza liga znów czeka xD
Kurde, już 5 lat odkąd Cyberpunk 2077 zawitał na moim dysku i od tamtej pory dalej tam złośliwie siedzi. A czemu złośliwie? Ponieważ nawet po kilkuset godzinach spędzonych w grze i dwukrotnym jej przejściu, ciągle mnie do siebie przyciąga. Czasem na chwilę, czasem na znacznie dłużej, ale nigdy nie daje mi spokoju, niczym tkwiąca w głowie cyfrowa kopia egotycznego rockerboya z zapędami rewolucyjnymi.
Niby mam rozległą bibliotekę nowszych i starszych interesujących tytułów, którym chciałbym dać szansę, ale trudno poświęcić im uwagę, gdy Night City wzywa neonowymi światłami, agresywną komercją, wszechobecną, brutalną eksploatacją mieszkańców, przetykanymi przebłyskami nadziei i wytrwałości ludzkiego ducha, wyzierających spomiędzy grubych warstw brudu, chromu i degeneracji.
Dla zespołu CDPR była to niewątpliwie podróż trudna, burzliwa i chaotyczna, ale z dzisiejszej perspektywy mogę śmiało powiedzieć, że bardzo szanuję i doceniam Waszą determinację, żeby nadać Cyberpunkowi ostateczny kształt i sznyt (w starym tego słowa znaczeniu) na jaki ten świat oraz historia zasługiwały.
Z okazji piątej rocznicy życzę Wam żeby dalej czekało na Was już tylko pasmo nieustannych sukcesów oraz niesłabnącej pasji do swojej pracy, której nie zabrakło Wam nawet w najtrudniejszych chwilach.
No to widzimy się w Night City!
Niby mam rozległą bibliotekę nowszych i starszych interesujących tytułów, którym chciałbym dać szansę, ale trudno poświęcić im uwagę, gdy Night City wzywa neonowymi światłami, agresywną komercją, wszechobecną, brutalną eksploatacją mieszkańców, przetykanymi przebłyskami nadziei i wytrwałości ludzkiego ducha, wyzierających spomiędzy grubych warstw brudu, chromu i degeneracji.
Dla zespołu CDPR była to niewątpliwie podróż trudna, burzliwa i chaotyczna, ale z dzisiejszej perspektywy mogę śmiało powiedzieć, że bardzo szanuję i doceniam Waszą determinację, żeby nadać Cyberpunkowi ostateczny kształt i sznyt (w starym tego słowa znaczeniu) na jaki ten świat oraz historia zasługiwały.
Z okazji piątej rocznicy życzę Wam żeby dalej czekało na Was już tylko pasmo nieustannych sukcesów oraz niesłabnącej pasji do swojej pracy, której nie zabrakło Wam nawet w najtrudniejszych chwilach.
No to widzimy się w Night City!
Trudno uwierzyć, że to już pięć lat. Toż to kupa czasu! Jednocześnie mam wrażenie że było to całkiem niedawno. Doskonale pamiętam minę szefa jak oznajmiłem mu że będę potrzebował parę dni wolnego w grudniu, bo Cyberpunk. Nie patrzył na mnie jak na debila, że jakieś giereczki - pracuję w sklepie z grami i gadżetami więc nie jest to nic dziwnego - patrzył po prostu jakbym mu polewał firmę benzyną w trakcie pożaru, bo w grudniu sklep metaforycznie płonie, a byłem tam wtedy (i nadal jestem) głównym i najbardziej doświadczonym sprzedawcą więc niejako zostawiałem ich na lodzie żeby sobie pograć
Pamiętam też jak czekałem na kuriera z kolekcjonerką wkurzając współlokatorów głośnym narzekaniem, że wciąż go jeszcze nie było. Pamiętam przeglądanie gadżetów podczas instalacji gry i pierwsze godziny. To był naprawdę fajny grudzień, a nawet przełom roku, bo do finału przygody dotarłem na początku stycznia.
Z drugiej strony, niekiedy wydaje mi się jakby minęło o wiele więcej czasu, bo przez te pięć lat gra tak bardzo się zmieniła. Liczne poprawki i aktualizacje, nowe treści i projekty poboczne (komiksy, anime, powieść), spore zmiany w mechanice i wreszcie premiera dodatku. Mimo tych wszystkich lat, mimo problematycznej premiery i kontrowersji, marka wciąż jest żywa, a ja przymierzam się właśnie do ponownego przejścia całości. Z Dzikim Gonem miałem tak samo, że wróciłem do gry po pięciu latach.
I teraz boli tylko że minęło już pięć lat, a na kontynuację Cyberpunka pewnie przyjdzie poczekać jeszcze drugie tyle. Czujecie to? Sequel po dekadzie? Oczywiście Cyberpunk nie jest tutaj wyjątkiem, bo tak obecnie wygląda ta branża, że na grę czeka się tak długo, że człowiek zdąży już o niej zapomnieć. Ech... gdzie te czasy kiedy kolejne odsłony danej serii wychodziły co 2-3 lata?
Jednocześnie mam wrażenie że było to całkiem niedawno. Doskonale pamiętam minę szefa jak oznajmiłem mu że będę potrzebował parę dni wolnego w grudniu, bo Cyberpunk. Nie patrzył na mnie jak na debila, że jakieś giereczki - pracuję w sklepie z grami i gadżetami więc nie jest to nic dziwnego - patrzył po prostu jakbym mu polewał firmę benzyną w trakcie pożaru, bo w grudniu sklep metaforycznie płonie, a byłem tam wtedy (i nadal jestem) głównym i najbardziej doświadczonym sprzedawcą więc niejako zostawiałem ich na lodzie żeby sobie pograć Pamiętam też jak czekałem na kuriera z kolekcjonerką wkurzając współlokatorów głośnym narzekaniem, że wciąż go jeszcze nie było. Pamiętam przeglądanie gadżetów podczas instalacji gry i pierwsze godziny. To był naprawdę fajny grudzień, a nawet przełom roku, bo do finału przygody dotarłem na początku stycznia.
Z drugiej strony, niekiedy wydaje mi się jakby minęło o wiele więcej czasu, bo przez te pięć lat gra tak bardzo się zmieniła. Liczne poprawki i aktualizacje, nowe treści i projekty poboczne (komiksy, anime, powieść), spore zmiany w mechanice i wreszcie premiera dodatku. Mimo tych wszystkich lat, mimo problematycznej premiery i kontrowersji, marka wciąż jest żywa, a ja przymierzam się właśnie do ponownego przejścia całości. Z Dzikim Gonem miałem tak samo, że wróciłem do gry po pięciu latach.
I teraz boli tylko że minęło już pięć lat, a na kontynuację Cyberpunka pewnie przyjdzie poczekać jeszcze drugie tyle. Czujecie to? Sequel po dekadzie? Oczywiście Cyberpunk nie jest tutaj wyjątkiem, bo tak obecnie wygląda ta branża, że na grę czeka się tak długo, że człowiek zdąży już o niej zapomnieć. Ech... gdzie te czasy kiedy kolejne odsłony danej serii wychodziły co 2-3 lata?