Przytoczyłeś cały cytat na poparcie swojej wcześniejszej tezy, że z kontekstu nic nie wynika. Co to DOKŁADNIE oznacza mnie nie pytaj, bo wróżką nie jestem - podobnie jak nie mam zielonego pojęcia, jak w praktyce miałby wyglądać implant tłumaczący, który z uporem lepszej sprawy przeciwstawiasz w/w jako konkret.
Każdy kto zna filmy Tarantino może w mniejszym lub większym stopniu domniemywać co autor ma na myśli, jest to pole do spekulacji, tak samo jak pomysł z implantem - taka była moja bazowa myśl, która zapoczątkowała całą tę jałową wymianę zdań:
Reasumując nie wiesz, domniemywasz, spekulujesz. Dobrze, jeden problem mniej. Co się tyczy implantu, to odnoszę się do niego czesto, bo Ty go wybrałeś na świecznik i wciąż do niego wracasz z uporem godnym lepszej sprawy. Odwracanie kota ogonem masz jednak obcykane w stopniu mistrzowskim. Chodzi mi konkretnie o ten zbiór:
Pomysł z implantem tłumaczącym, otwartość świata, podział na klasy, rola braindance'a w fabule, kwestia wyboru płci przy tworzeniu bohatera i wpływ tego wyboru na gameplay, rodzaj udźwiękowienia gry, wiodąca perspektywa. Konkrety. O niektórych z tych zagadnień już coś wiemy, o pozostałych się pewnie niedługo dowiemy (na bank nie 6 miesięcy przed premierą).
Jeśli już precyzujemy komu o co chodziło, to ja się odniosłem oryginalnie do
tego posta. Wtedy to Ty rozpocząłeś jałową wymianę zdań, w trakcie której stwierdziłeś, że na podstawie Tarantino approach i większej ilości Rock&Rolla można krytykować grę.
Odpowiadając na Twoje pytanie: tak, porównuję to do lapidarnego stwierdzenia "podejście w stylu Tarantino", z którego mogę wywnioskować, że w grze będzie np. dużo ironii tudzież czarnego humoru, tak samo jak na podstawie info o implancie mogę dojść mniej więcej do tylu wniosków, ile razy zdążyliśmy się już o te wnioski na tym forum pokłócić.
Więc nie tylko zapoczątkowałeś tą jałową dyskusję, ale poszerzyłeś o nowe zaskakujące wnioski.
Już spieszę z odpowiednim cytatem, nawet pogrubię, co ważniejsze, by nie było wątpliwości:
"podejście w stylu Tarantino", z którego mogę wywnioskować, że w grze będzie np. dużo ironii tudzież czarnego humoru.
Wiadomo.
Wypowiedź o Tarantino pada w konkretnym kontekście, stąd Twoje sugerowanie, że autor mógł mieć na myśli cokolwiek jest oczywistą przesadą.
Masz możliwości i wiedzę by weryfikować co autor miał na myśli.
I tu:
"Tarantino Approach" określa właśnie ich podejście do w/w socjalnego aspektu gry.
Ten to mój ulubieniec, czyly wiem, ale nie będę wdawał się w szczegóły.
Skoro autor mówi:
Nie chcemy stworzyć mrocznego i pozbawionego nadziei świata. Nie robimy Blade Runnera. Będzie dużo rock n roll'a. Bardziej w stylu Tarantino.
To chyba można z dużą dozą prawdopodobieństwa stwierdzić, bez używania zdolności paranormalnych, że chodzi o szeroko rozumiany klimat gry. Blade Runner jest odhumanizowany, chłodny, deszczowy i pełen ciemnych ulic; nie ma w nim miejsca na gangi motocyklowe, kluby rockowe, czarny humor i groteskę.
To jest kwestia interpretacji. Ja to mogę Tarantino approach zrozumieć jako przerysowane postacie, zabawę narracją, groteskową przemoc, wszystko doprawione szczyptą kiczu. Na to też w Łowcy nie ma miejsca. Więc skoro ciężko sprecyzować, co autor miał na myśli, a kazda z interpretacji to temat na kilka większych dyskusji, to według mnie nie ma sensu wydawać się na ten temat w głębsze polemiki, do czasu, gdy poznamy więcej szczegółów. I taka była moja oryginalna myśl, a patrz jak daleko nas doprowadziłeś w tej jałowej dyskusji, po drodze, zahaczając o Bioware, świeżość podejścia, Anie z Zielonego Wzgórza, czy fakt kiedy Redzi wypuścili pierwszy gameplay do W2. Skoro tak się angażujesz w jałową dyskusję, to strach pomyśleć co robisz w tych produktywnych.
“There are lots of cyber games around, but there’s not a lot of punk in those games,” adds Mateusz. “We want to put more punk into ours. We do not want to make a dark and hopeless world. We are not doing Blade Runner. It will be full of rock and roll.”
W jaki sposób w w/w cytacie z wywiadu dla IGN może chodzić o "drwienie z aktualnego stanu branży"?
W filmach Quentin ma mnóstwo dystansu do siebie i do filmów jako medium właśnie. Można to przenieść na fabułę Cyberpnku na zasadzie alegorii, takie mruganie do gracza. Jak bardzo byłby to "ograny motyw" nie mnie oceniać. Nie musi wyjść z tego cyberpunkowa wersja Blood Dragona, ale nie branie się do końca na poważnie "śmierdzi mi Tarantino". Klika questów łamiących czwartą ścianę na pewno by łapało się pod "Tarantino approach" według mnie.
Twój link odsyła mnie do wyników wyszukiwania w Googlach - albo ja mam coś popsute, albo w jakiś pokrętny sposób to Twój dowód na to, że cyberpunk przeżył ożywienie na przestrzeni ostatnich 2-3 lat, a wręcz stał się modny.
To masz coś zepsute. Ja zalazłem to o co mi chodziło w dwie minuty.
"Elementy składowe" gatunku to jedynie ogólne wytyczne, które jeszcze o niczym nie przesądzają - wszystko zależy od wykonania. Dobrym przykładem są wyświechtane krasnoludy z Morrowinda (rasa wielkich, brodatych wynalazców) albo elementy uniwersum "Gry o Tron", które od tolkienowskiego fantasy dzieli kamień milowy (chociaż są w nim smoki, magia, nieumarli i bogowie). Wymieniony przez Ciebie wątek "gdzie się kończy człowiek a zaczyna maszyna" CP traktuje zupełnie inaczej niż BR.
To podaj mi przykłady tej oryginalności potwierdzające niewyświechtanie gatunku. I jakbyś mógł rozwinąć skróty, nie piszę złośliwie, zwyczajnie nie do końca wiem do czego się odnosisz.
Pisałeś o odświeżeniu gatunku, więc i ja pisałem o odświeżeniu gatunku:
Tak. Czerwoni zapodadzą świeżym podejściem do gatunku. Teraz spróbuj odnieść się do, lub skrytykować mój wniosek.
Skoro masz na myśli coś, czego nie zrobiła żadna gra wcześniej, to wyrażaj się precyzyjnie, miast zarzucać mi przekręcanie Twoich słów.
Ale wiesz, że ja to pisze w kontekście gry? Bo Redzi robią grę, nie piszą biblię cyberpunku. Masz magiczną potrzebę by najbardziej proste rzeczy ubierać w jak najbardziej skomplikowane formy.
Tak w ogóle, to nie mieliśmy okazji sobie tak dłużej pogadać i muszę przyznać, że teraz już wiem, dlaczego tak spora grupa osób na tym forum zrzekła się przyjemności rozmowy z Tobą. Całą ta dyskusję od jakiegoś czasu traktuję jako eksperyment z rodzaju, jak długo możesz to ciągnąć i czy jest w ogóle cień nadziei, że jesteś fizycznie w stanie odpuścić. Do tego czasu jestem tu, służę swoją osobą i będę wyjaśniał, rozbijał na części pierwsze, nawet rozrysowywał, każdą wątpliwość odnośnie moich wypowiedzi, jaka Ci się w głowie zrodzi.
Wiosna!
