Czepialstwo. Czytelnik musi skądś wiedzieć jakiego znaku użył Geralt. Można to zrobić tylko w dwojaki sposób. Bohater krzyczy nazwę znaku, albo jest napisane: "Geralt używa aard".
Dokładnie tak. Taki zabieg załatwiłby wszystko, a i akcja samego komiksu nie musiałaby siadać co chwilę z powodu dialogów objaśniających.
Można to też zrobić tak: Geralt rzuca znak (bez wypowiadania jego nazwy, czy dymka objaśniającego), wtedy jego towarzysz wystraszony pyta, "co to było?", a wiedźmin wyjaśnia. Jest to stary jak świat patent narracyjny, gdzie jednej postaci (czyli automatycznie również czytelnikowi) "nie w temacie" jest objaśniane, co właściwie zaszło.
Też dobry pomysł. Zapomniałem o tych dymkach "o czym myśli bohater"
Chyba nie za bardzo
Pojawia się ghoul, dziadek mówi "Bogowie, co za smród! Co to jest?", na kolejnym kadrze Geralt uderza stwora aardem krzycząc 'aard' i dopiero dziadzio się dziwi czemu stwora nazwał aardem myśląc że ten odpowiadał na jego pytanie o nazwę stwora. Albo czegoś tu nie dostrzegam albo Geralt wykrzykuje nazwę ataku używając go.
No że właśnie Geralt się jednorazowo dże i w sumie nie rozumiem budowania teorii, że on tak ciągle?
