Ocena poszczególnych rozdziałów Wiedźmina 2
W ramach adaptowania na ojczysty język moich tematów z GOG.com.
Jedni z Was uznają pewnie ten wątek za dość osobliwy, a inni wręcz za zbędny. Mimo to wielce ciekaw jestem, jak ocenilibyście poszczególne rozdziały Wieśka Drugiego. Jakieś porywające, zgrabnie nakreślone postacie, które zapadły Wam w pamięć? Angażujące emocjonalnie questy, które do dziś wspominacie? Nad wyraz zapamiętania godne fragmenty?
Prolog to moim nieskromnym zdaniem jedno z najlepszych otwarć w historii gier video, bardzo na opak temu z pierwszej części gry, które zawsze uważałem za jedną z nielicznych niedoskonałości Wiedźmina. Nie było ono złe w żadnym tego słowa znaczeniu, ale i tak oddaliło się od definicji urzekającego intra; gra rozkręciła się dopiero po czasie, a w pierwszym segmencie gry, choć wiele się wydarzyło, odczuć można jednak brak czegoś.
Natomiast w Wiedźminie 2 sprawy prezentują się już zgoła odmiennie – tak właśnie odbiorcy przedstawiać należy dzieło! Nielinearny storytelling, solidne tempo, cała gama różnych modułów rozgrywki (rozkoszne obijanie się; mnóstwo walki; szukanie alternatywnego przejścia; szaleńcza ucieczka; mini-gry; skradanie się), pierwsze migawki naszych wyborów i ich konsekwencji. Perfekcyjne otwarcie. Wprost perfekcyjne.
Naszym kolejnym przystankiem jest Flotsam, czyli miejsce reprezentujące sobą w pewnym stopniu kompilację najlepszych aspektów Aktu I i IV z Wiedźmina. Doskonały wybór na pierwszy prawdziwy rozdział tej przygody, zwłaszcza, że nie brakuje mu swojskości. Fakt, starodawna puszcza o drzewach wzbijających się wyżej niż blanki Zamku La Valette'ów (pomiarów nie prowadziłem...) to zupełnie inna bajka niż przaśność okolic Odmętów, ale jednak... Te posążki, ołtarzyki pogańskiego bożka czy też sama Binduga i pracujący w pocie czoła prości ludzie przywodzą jednak coś takiego na myśl. Posępnej niepowtarzalności tego miejsca, którą wdychamy na każdym kroku, nie sposób zapomnieć. Podobnie jak kilku świetnych questów (min. W szponach szaleństwa; Kłopoty z trollem), scen w rodzaju pierwszej „sprzeczki” między Iorwethem i Rochem („Iorweth – zwykły sk*rwysyn!”), tej pełnej smaku między Geraltem i Triss w elfich ruinach czy też ocalenia kompanów przed stryczkiem wraz z następującą po niej konwersacją w karczmie. Zadowalający character development, calutki motyw z polowaniem na Kejrana, wyczuwalny słowiański duch, brak poganiania i co za tym idzie, okazja do najzwyczajniejszego w świecie podziwiania środowiska, zatopienia się w nim. Akt I to najprawdopodobniej najlepsza część gry i śmiało można go nazwać scenopisarstwem na najwyższym poziomie.
Później, dzieje się już różnie. Powszechny konsensus głosi, że Vergen to najbardziej lubiany 'hub' w całej grze, czego na pewno nie wykluczam, zwłaszcza, gdy pod uwagę weźmiemy chillout z krasnoludami, utwór „Vergen by Night” na tle nocnej panoramy miasta i poczucie, że pomagamy stronie potrzebującej wsparcia, stronie zapędzonej w pułapkę przez ekspansywne zakusy Henselta. Z drugiej strony, ścieżka Roche'a, choć zawierająca moim zdaniem bardziej emocjonalne fragmenty, bardziej surowa i w wiedźmińskim stylu (ta Iorwetha wydaje się być nieco mainstreamowa), nie oferuje niestety 'ośrodka' na tym samym poziomie, zmusza nas do przebywania w mniej zaszczytnej kompanii (wyłączając Roche'a, który jest napisany mistrzowsko i przewyższa nieco pod tym względem Iorwetha) i generalnie, wydaje się być czegoś pozbawiona, choć nadal zaliczę ją do przynajmniej bardzo udanych. Podsumowując, choć obie są w najgorszym wypadku bardzo dobre, a nawet ocierają o świetne, żadna z nich nie oferuje przedłużenia rozgrywki na dotychczasowym poziomie.
To pozostawia nas z Aktem III przedłużonym przez krótki Epilog. Co tu dużo gadać, choć sama lokacja prezentuje się fenomenalnie, to brakuje jej jednak duszy, wydaje się być odrobinę monotonna, czego nie można powiedzieć o Vergen. Scena obrad w Loc Muinne jest jedną z najlepszych w grze. Pojawia się Radowid, generalnie parę postaci drugoplanowych daje radę, główny wybór w tym akcie jest wyjątkowo niełatwy do podjęcia (nie, żeby jakiś specjalnie był) i oferuje spore różnice w rozgrywce. Suma sumarum, całość jest jednak skandalicznie krótka (choć spójna), a i konkluzja mogłaby być bardziej satysfakcjonująca (konfrontacja z Letho, zarówno słowna, jak i z użyciem stali jest jednak w porządku).
Być może ocenianie w skali liczbowej poszczególnych rozdziałów to dość pokręcony pomysł, ale jeśli ktoś by mnie pytał, to odparłbym: Prolog i Akt I na 10/10, Akt II Roche'a 8-8.5/10, Akt II Iorwetha 9/10, natomiast Akt III + Epilog... Trudno orzec.
Nie mogę się doczekać Waszych opinii.
W ramach adaptowania na ojczysty język moich tematów z GOG.com.
Jedni z Was uznają pewnie ten wątek za dość osobliwy, a inni wręcz za zbędny. Mimo to wielce ciekaw jestem, jak ocenilibyście poszczególne rozdziały Wieśka Drugiego. Jakieś porywające, zgrabnie nakreślone postacie, które zapadły Wam w pamięć? Angażujące emocjonalnie questy, które do dziś wspominacie? Nad wyraz zapamiętania godne fragmenty?
Prolog to moim nieskromnym zdaniem jedno z najlepszych otwarć w historii gier video, bardzo na opak temu z pierwszej części gry, które zawsze uważałem za jedną z nielicznych niedoskonałości Wiedźmina. Nie było ono złe w żadnym tego słowa znaczeniu, ale i tak oddaliło się od definicji urzekającego intra; gra rozkręciła się dopiero po czasie, a w pierwszym segmencie gry, choć wiele się wydarzyło, odczuć można jednak brak czegoś.
Natomiast w Wiedźminie 2 sprawy prezentują się już zgoła odmiennie – tak właśnie odbiorcy przedstawiać należy dzieło! Nielinearny storytelling, solidne tempo, cała gama różnych modułów rozgrywki (rozkoszne obijanie się; mnóstwo walki; szukanie alternatywnego przejścia; szaleńcza ucieczka; mini-gry; skradanie się), pierwsze migawki naszych wyborów i ich konsekwencji. Perfekcyjne otwarcie. Wprost perfekcyjne.
Naszym kolejnym przystankiem jest Flotsam, czyli miejsce reprezentujące sobą w pewnym stopniu kompilację najlepszych aspektów Aktu I i IV z Wiedźmina. Doskonały wybór na pierwszy prawdziwy rozdział tej przygody, zwłaszcza, że nie brakuje mu swojskości. Fakt, starodawna puszcza o drzewach wzbijających się wyżej niż blanki Zamku La Valette'ów (pomiarów nie prowadziłem...) to zupełnie inna bajka niż przaśność okolic Odmętów, ale jednak... Te posążki, ołtarzyki pogańskiego bożka czy też sama Binduga i pracujący w pocie czoła prości ludzie przywodzą jednak coś takiego na myśl. Posępnej niepowtarzalności tego miejsca, którą wdychamy na każdym kroku, nie sposób zapomnieć. Podobnie jak kilku świetnych questów (min. W szponach szaleństwa; Kłopoty z trollem), scen w rodzaju pierwszej „sprzeczki” między Iorwethem i Rochem („Iorweth – zwykły sk*rwysyn!”), tej pełnej smaku między Geraltem i Triss w elfich ruinach czy też ocalenia kompanów przed stryczkiem wraz z następującą po niej konwersacją w karczmie. Zadowalający character development, calutki motyw z polowaniem na Kejrana, wyczuwalny słowiański duch, brak poganiania i co za tym idzie, okazja do najzwyczajniejszego w świecie podziwiania środowiska, zatopienia się w nim. Akt I to najprawdopodobniej najlepsza część gry i śmiało można go nazwać scenopisarstwem na najwyższym poziomie.
Później, dzieje się już różnie. Powszechny konsensus głosi, że Vergen to najbardziej lubiany 'hub' w całej grze, czego na pewno nie wykluczam, zwłaszcza, gdy pod uwagę weźmiemy chillout z krasnoludami, utwór „Vergen by Night” na tle nocnej panoramy miasta i poczucie, że pomagamy stronie potrzebującej wsparcia, stronie zapędzonej w pułapkę przez ekspansywne zakusy Henselta. Z drugiej strony, ścieżka Roche'a, choć zawierająca moim zdaniem bardziej emocjonalne fragmenty, bardziej surowa i w wiedźmińskim stylu (ta Iorwetha wydaje się być nieco mainstreamowa), nie oferuje niestety 'ośrodka' na tym samym poziomie, zmusza nas do przebywania w mniej zaszczytnej kompanii (wyłączając Roche'a, który jest napisany mistrzowsko i przewyższa nieco pod tym względem Iorwetha) i generalnie, wydaje się być czegoś pozbawiona, choć nadal zaliczę ją do przynajmniej bardzo udanych. Podsumowując, choć obie są w najgorszym wypadku bardzo dobre, a nawet ocierają o świetne, żadna z nich nie oferuje przedłużenia rozgrywki na dotychczasowym poziomie.
To pozostawia nas z Aktem III przedłużonym przez krótki Epilog. Co tu dużo gadać, choć sama lokacja prezentuje się fenomenalnie, to brakuje jej jednak duszy, wydaje się być odrobinę monotonna, czego nie można powiedzieć o Vergen. Scena obrad w Loc Muinne jest jedną z najlepszych w grze. Pojawia się Radowid, generalnie parę postaci drugoplanowych daje radę, główny wybór w tym akcie jest wyjątkowo niełatwy do podjęcia (nie, żeby jakiś specjalnie był) i oferuje spore różnice w rozgrywce. Suma sumarum, całość jest jednak skandalicznie krótka (choć spójna), a i konkluzja mogłaby być bardziej satysfakcjonująca (konfrontacja z Letho, zarówno słowna, jak i z użyciem stali jest jednak w porządku).
Być może ocenianie w skali liczbowej poszczególnych rozdziałów to dość pokręcony pomysł, ale jeśli ktoś by mnie pytał, to odparłbym: Prolog i Akt I na 10/10, Akt II Roche'a 8-8.5/10, Akt II Iorwetha 9/10, natomiast Akt III + Epilog... Trudno orzec.
Nie mogę się doczekać Waszych opinii.