- Status
Miałam się na ten temat nie wypowiadać, ale nie dam rady, bo mnie za moment coś od środka rozsadzi, jeśli tego z siebie nie wyrzucę.
Mam właśnie wrażenie, że żyję w rzeczywistości żywcem wziętej z „Procesu” Kafki. Gdzie się nie obrócić, tam ściana i można w nią co najwyżej walić łbem.
O czym mówię?
O tych nieszczęsnych 6-latkach w szkole.
Tu nastąpi długi tekst tylko dla wytrwałych:
Nie pisałam tego elaboratu po to, żeby usłyszeć jeden z ww. argumentów czy jeszcze inny udowadniający, jak bardzo się mylę.
Nie.
Nie sądzę, żebym się myliła w ogóle, ale nie o to chodzi. Chciałam coś z siebie wywalić i – być może – uświadomić komuś, że źle się u nas dzieje w sferach, które przedstawiane są oficjalnie jako kwitnące. Bo widziałam tu kilka wypowiedzi w tonie lekko pogardliwym wymierzonych w ignorantów, którzy ośmielają się krytykować politykę wybranych przez siebie władz; miałam też okazję zaznajomić się z opiniami o skrajnym przewrażliwieniu rodziców, którzy chcą ze swoich dzieci robić kaleki.
A to nie tak. Ja nie jestem głupia. I mam ogromny żal do swojego kraju, że robi mi coś złego, i do części społeczeństwa, która tego nie widzi i staje przeciwko mnie.
Mam właśnie wrażenie, że żyję w rzeczywistości żywcem wziętej z „Procesu” Kafki. Gdzie się nie obrócić, tam ściana i można w nią co najwyżej walić łbem.
O czym mówię?
O tych nieszczęsnych 6-latkach w szkole.
Tu nastąpi długi tekst tylko dla wytrwałych:
Oto mam rzeczywistość, w której dyrektor szkoły mówi mi, że cała ta reforma to jedna wielka tragedia, nieprzemyślana, niedorobiona, wdrażana na hurra i bez sensu, na szkoły zrzucona potężną odpowiedzialność za dobrostan dzieci i za budżet; większość znajomych nauczycieli, zwłaszcza nowej daty, łapie się za głowę, bo wiedzą, jak będzie wyglądała nauka dzieci w klasie I, a jak w IV; w Poradni pani doktor jest w szoku, ile się szykuje w szkole klas pierwszych i jak to będzie – z musu – źle rozwiązane logistycznie.
Czyli co, nie jestem głupi ciemnogród, nie jestem oczadziała matka-kwoka i jednak widzę, jak bardzo zły jest to pomysł, tak?
Tylko co z tego, skoro pani minister, absolwentka rolnictwa i dziennikarka (czyli kompetencje pełną gębą) mówi oficjalnie i twardo – wiemy, co robimy i robimy dobrze? Podręcznika nie ma, ale będzie, się pisze, się zrecenzuje, się wydrukuje i się rozprowadzi w ciągu kilku miesięcy i z całą pewnością będzie to wspaniała publikacja, nic, tylko przykład brać z takiego opracowywania metodyki.
Co z tego, skoro wokół rodzice pchają swoje dzieci do szkoły, bo: 1. No skoro kazali, to trzeba… 2. Ojtam, da sobie radę! 3. No idzie koleżanka córki, to my też idziemy! 4. Będzie szybciej mądre moje dziecko? Nie, nie będzie szybciej mądre, nie w IV klasie, kiedy wejdzie w nauczanie przedmiotowe o rok wcześniej (i na 80% zniesie to źle, są na to badania); może jedno dziecko na ileśtam da sobie radę, ale co z resztą?; no, jak koleżanka idzie, to faktycznie jej to pomoże w ślęczeniu do nocy nad czytankami; no ba, że kazali! To w istocie najważniejsze!
Ja rozumiem, na czym polega państwo i delegowanie decyzyjności przez elektorat. Ale nie rozumiem, kto powiedział, że skoro rząd/parlament został wybrany, to z automatu i z awansu każda jego decyzja jest mądra i dobra? Duch Święty natchnął czy jak? I jakim w ogóle prawem deprecjonuje i ucisza się głosy tak rodziców, jak i kompetentnych autorytetów w zakresie psychologii rozwojowej, przyczepiając łatkę tchórzy i zacofańców?
Nie potrafię tego zrozumieć.
Nóż mi się otwiera w kieszeni zwłaszcza na następujące argumenty:
- dzieci dadzą radę, my mieliśmy gorzej i daliśmy, przesadzasz – a, bo reforma polega na tym, żeby nie mieć dobrze, tylko trochę źle (a mogłoby być bardzo?) I wobec tego można wrzucić do jednego worka kolejne roczniki Iksińskich, ponieważ statystycznie posłużą one ratowaniu miejsc pracy nauczycieli i lepszej pozycji w unijnych statystykach? To sobie wrzucajcie swoje dziecko, a nie moje!
- zrobisz z dziecka upośledzone i napaskudzisz mu w papierach, jak go odroczysz – ja robię z dziecka upośledzone? Nie, to prezydent zrobił ze wszystkich 6-latków dzieci gotowe do polskiej szkoły i jej niedorobionego programu/zaplecza, normalnie niech się schowa Mojżesz ze swoimi cudami, ten jeden podpis przewyższa wszystkie biblijne cuda!
- po to wybraliśmy rząd, żeby za nas decydował, podważanie jego decyzji jest niedemokratyczne i do niczego nas nie doprowadzi – no no, święta racja, Hitler też miał pełną zgodę na obozy koncentracyjne, zatem niewątpliwie miał rację, nie ma się co burzyć przeciwko decydentom w takim razie, tylko grzecznie dziękować za ich mądre rządy. Całować po stopach.
Celowo przejaskrawiam teraz, ale próbuję sobie sama we własnej głowie wszystko poustawiać i wychodzi mi, że w całym tym rządzeniu, gonieniu Europy, Stanów czy innych autorytetów w zakresie rozwoju cywilizacyjnego i społecznego ktoś gdzieś zgubił człowieka.
Kafka, mówiłam.
Trzymajcie, proszę, kciuki, żeby moja prowincjonalna poradnia machnęła ręką na MENowskie ukazy i odpuściła szkołę jednemu fajnemu 6-latkowi. Bo jestem święcie przekonana, że za rok, dwa, a najdalej trzy zacznie się wielki płacz rodziców i dzieci. I nie sądzę, żeby obecna Pani Ministra była na miejscu, żeby komukolwiek coś na to poradzić.
Czyli co, nie jestem głupi ciemnogród, nie jestem oczadziała matka-kwoka i jednak widzę, jak bardzo zły jest to pomysł, tak?
Tylko co z tego, skoro pani minister, absolwentka rolnictwa i dziennikarka (czyli kompetencje pełną gębą) mówi oficjalnie i twardo – wiemy, co robimy i robimy dobrze? Podręcznika nie ma, ale będzie, się pisze, się zrecenzuje, się wydrukuje i się rozprowadzi w ciągu kilku miesięcy i z całą pewnością będzie to wspaniała publikacja, nic, tylko przykład brać z takiego opracowywania metodyki.
Co z tego, skoro wokół rodzice pchają swoje dzieci do szkoły, bo: 1. No skoro kazali, to trzeba… 2. Ojtam, da sobie radę! 3. No idzie koleżanka córki, to my też idziemy! 4. Będzie szybciej mądre moje dziecko? Nie, nie będzie szybciej mądre, nie w IV klasie, kiedy wejdzie w nauczanie przedmiotowe o rok wcześniej (i na 80% zniesie to źle, są na to badania); może jedno dziecko na ileśtam da sobie radę, ale co z resztą?; no, jak koleżanka idzie, to faktycznie jej to pomoże w ślęczeniu do nocy nad czytankami; no ba, że kazali! To w istocie najważniejsze!
Ja rozumiem, na czym polega państwo i delegowanie decyzyjności przez elektorat. Ale nie rozumiem, kto powiedział, że skoro rząd/parlament został wybrany, to z automatu i z awansu każda jego decyzja jest mądra i dobra? Duch Święty natchnął czy jak? I jakim w ogóle prawem deprecjonuje i ucisza się głosy tak rodziców, jak i kompetentnych autorytetów w zakresie psychologii rozwojowej, przyczepiając łatkę tchórzy i zacofańców?
Nie potrafię tego zrozumieć.
Nóż mi się otwiera w kieszeni zwłaszcza na następujące argumenty:
- dzieci dadzą radę, my mieliśmy gorzej i daliśmy, przesadzasz – a, bo reforma polega na tym, żeby nie mieć dobrze, tylko trochę źle (a mogłoby być bardzo?) I wobec tego można wrzucić do jednego worka kolejne roczniki Iksińskich, ponieważ statystycznie posłużą one ratowaniu miejsc pracy nauczycieli i lepszej pozycji w unijnych statystykach? To sobie wrzucajcie swoje dziecko, a nie moje!
- zrobisz z dziecka upośledzone i napaskudzisz mu w papierach, jak go odroczysz – ja robię z dziecka upośledzone? Nie, to prezydent zrobił ze wszystkich 6-latków dzieci gotowe do polskiej szkoły i jej niedorobionego programu/zaplecza, normalnie niech się schowa Mojżesz ze swoimi cudami, ten jeden podpis przewyższa wszystkie biblijne cuda!
- po to wybraliśmy rząd, żeby za nas decydował, podważanie jego decyzji jest niedemokratyczne i do niczego nas nie doprowadzi – no no, święta racja, Hitler też miał pełną zgodę na obozy koncentracyjne, zatem niewątpliwie miał rację, nie ma się co burzyć przeciwko decydentom w takim razie, tylko grzecznie dziękować za ich mądre rządy. Całować po stopach.
Celowo przejaskrawiam teraz, ale próbuję sobie sama we własnej głowie wszystko poustawiać i wychodzi mi, że w całym tym rządzeniu, gonieniu Europy, Stanów czy innych autorytetów w zakresie rozwoju cywilizacyjnego i społecznego ktoś gdzieś zgubił człowieka.
Kafka, mówiłam.
Trzymajcie, proszę, kciuki, żeby moja prowincjonalna poradnia machnęła ręką na MENowskie ukazy i odpuściła szkołę jednemu fajnemu 6-latkowi. Bo jestem święcie przekonana, że za rok, dwa, a najdalej trzy zacznie się wielki płacz rodziców i dzieci. I nie sądzę, żeby obecna Pani Ministra była na miejscu, żeby komukolwiek coś na to poradzić.
Nie pisałam tego elaboratu po to, żeby usłyszeć jeden z ww. argumentów czy jeszcze inny udowadniający, jak bardzo się mylę.
Nie.
Nie sądzę, żebym się myliła w ogóle, ale nie o to chodzi. Chciałam coś z siebie wywalić i – być może – uświadomić komuś, że źle się u nas dzieje w sferach, które przedstawiane są oficjalnie jako kwitnące. Bo widziałam tu kilka wypowiedzi w tonie lekko pogardliwym wymierzonych w ignorantów, którzy ośmielają się krytykować politykę wybranych przez siebie władz; miałam też okazję zaznajomić się z opiniami o skrajnym przewrażliwieniu rodziców, którzy chcą ze swoich dzieci robić kaleki.
A to nie tak. Ja nie jestem głupia. I mam ogromny żal do swojego kraju, że robi mi coś złego, i do części społeczeństwa, która tego nie widzi i staje przeciwko mnie.
Ode mnie takich nie usłyszysz. Mam bardzo wielu znajomych nauczycieli i wszyscy są zgodni, że ta cała reforma w obecnych realiach, to nic innego jak idiotyzm. Tzn. założenia teoretyczne są jak najbardziej słuszne, bo rzeczywiście dzieci w tym wieku szybko przyswajają nowe rzeczy, itd., itp., tylko polskie szkoły w tej chwili nie są przygotowane do realizacji tych słusznych teoretycznych założeń w żadnym aspekcie. Finansowym, lokalowym, programowym i kto co tam jeszcze chce sobie dopowiedzieć. W żadnym. I prędko to się nie zmieni.
Jako kropkę nad "i" polecam jeszcze artykuł doktora Lackowskiego, który był m.in. wojewódzkim kuratorem oświaty.
Najcelniejsze jest ostatnie zdanie:
A tymczasem obrażać mogłabym i ja: że zwolennicy reformy albo nie mają bladego pojęcia o sprawie, albo mają z tego jakąś korzyść, albo są już na tyle ogłupieni i nie chcą w życiu problemów, że będą stanowić idealny elektorat dla dowolnej partii, która zamajta wypchaną kiełbachą.
Smacznego^^
Dzięki, @Yakin.
Najcelniejsze jest ostatnie zdanie:
Bo ja naprawdę nie reprezentuję żadnej politycznej frakcji ani nie mam żadnego interesu w agitacji przeciw MEN. Ja jestem szczerze załamana jako obywatelka tego kraju, że się tu mnie nie słucha... i że nie brak osób z mojego własnego podwórka, które całej sprawie przyklaskują, oceniają mnie i innych rodziców negatywnie i nie wahają się obrażać.
A tymczasem obrażać mogłabym i ja: że zwolennicy reformy albo nie mają bladego pojęcia o sprawie, albo mają z tego jakąś korzyść, albo są już na tyle ogłupieni i nie chcą w życiu problemów, że będą stanowić idealny elektorat dla dowolnej partii, która zamajta wypchaną kiełbachą.
Smacznego^^
Dzięki, @Yakin.
Last edited:
@up
A jakie ma to znaczenie wobec sytuacji na Krymie?
Skupmy się na rzeczach ważnych - takich jak sukces ministra Sikorskiego w wynegocjowaniu i podpisaniu porozumienia, które uratowało Ukrainę, a przy okazji i Polskę.
A jakie ma to znaczenie wobec sytuacji na Krymie?
Skupmy się na rzeczach ważnych - takich jak sukces ministra Sikorskiego w wynegocjowaniu i podpisaniu porozumienia, które uratowało Ukrainę, a przy okazji i Polskę.
Sikorski zachowuje się jak kozak z parką dwójek, gdy na stole leżą asy...
hehehe półtorej roku i po własnie tego typu rozrywkę tu wróciłem
Filemon w najlepszej formie
Ciekawe co moje dzieci przeczytają o tym za 15 lat w podręcznikach...
Tylko zdajesz sobie sprawę z tego, kogo Chmielnicki atakował?
Tam nie trzeba Bohdana, tam trzeba twardej reakcji Zachodu i USA.
Zdaję. Dlatego właśnie napisałem, że wolałbym, żeby żył w dzisiejszych czasach - atakowałby kogoś zgoła innegoTylko zdajesz sobie sprawę z tego, kogo Chmielnicki atakował?
Razem z Tuchaj-bejem, za którego będzie robił Donald Tusk?...atakowałby kogoś zgoła innego
Tuhaj-Tusk. U mejd maj dej :rofl:Razem z Tuchaj-bejem, za którego będzie robił Donald Tusk?
- Status