O, właśnie /> (obecnie nie mam możliwości sypnięcia florenem, ale wkrótce niechybnie się nim podzielę
/>)
Żeby się nie zagubiło:
Opisy Narsa:
Szkoła Wilka - szybkość, wytrzymałość, defensywa. Styl walki, który kojarzy mi się z szarpaniem ofiary przez wilka. Biały Wilk walczył wybitnie defensywnie, co najlepiej jest zaakcentowane w opisach jego walk z potworami. Był też ciekawy opis walki z zabójcą, gdzie Geralt cierpliwie ustawiał się "pod słońce". Powolne krążenie wokół wroga, mamienie ruchem miecza asynchroniczne z ruchem nóg, czekanie na "otwarcie się" przeciwnika i szybka kontra polegająca na uderzeniu w miejsca witalne.
Szkoła Kota - akrobatyka, zwinność, szybkość, atak. Coś co doskonale pasowało do stylu walki Ciri. Była ona mniejsza i słabsza od innych wiedźminów, z powodów czysto fizycznych (budowa ciała, waga itd.). Dlatego była uczona "odbijania się" od silniejszych przeciwników na wahadle, dlatego Iskra nazywała ją małą akrobatką itd. Dlatego też tak często jej szkolenie prowadził Coën. Ciri też nigdy nie zostawała zbyt długo w defensywie, co najlepiej było widać w jej walkach na arenie, gdzie mimo przewagi liczebnej wroga, decydowała się na atak.
Opis Vojtasa:
Szkoła Gryfa - szybkość, ofensywa, nieustępliwość. Gryf był zawsze uważany za stworzenie dzikie i okrutne, stąd jak ulał pasował do stylu szkoły wiedźmińskiej, która wzięła go na swego patrona. Styl Gryfa kładzie nacisk na szybki i niezwykle precyzyjny atak. Walka z pojedynczym przeciwnikiem jest zazwyczaj równie krótka, co efektowna. Wiedźmini tej szkoły uczeni są również wchodzenia w swego rodzaju trans, szał bojowy, co czyni ich piekielnie skutecznymi w walce z licznym przeciwnikiem. Szkoła Gryfa ma najwyższy killscore wszech czasów. Jest też druga strona medalu: gryfici mają najniższą średnią życia, stąd tak niewiele wiadomo o sposobie ich walki. Na szczęście odnalazłem w katakumbach zakurzony zwój, który rzucił nieco światła na mroczne karty historii.
No i mój opis, o którym zapomniałem, i który nieco teraz poprawiłem:
Szkoła Żmii - skrycie, szybkość, zaciętość, zaskoczenie, trzymanie wroga na dystans. Żmija, jako wiadome, stworem skrytym jest, we wszelakich kryjówkach lubującym się chować w oczekiwaniu na ofiarę. Gdy natomiast ofiara niepostrzeżenie zbliża się do kryjówki, wąż atakuje z zaskoczenia, walczy szybko a zaciekle. Takiegoż sobie patrona przyjęła grupa zbiegłych z Zerrikanii asasynów, która założyła swoją szkołę vedymińską na zamku Stygga w górach w południowym Ebbing, skąd pełno wszelakiego plugastwa po owych terenach rozplenionego swe źródło brało. Byli asasyni, w przeciwieństwie do vedyminów z Północy, rzadko walczyli z bestyjami we frontalnym starciu - korzystali raczej z pułapek oraz petard wszelakich, które potwory raniły, a następnie dobijali je swymi poręcznymi krótkimi mieczami, które choć srebrem pokryte, mocnej były konstrukcji, co czyniło je zdatnymi zarówno do walki ze stworami pokoniukcyjnymi, jak i bestyjami na srebro niewrażliwymi oraz ludźmi, którzy często vedyminom płacić nie chcieli. W walce starali się trafiać w czułe punkty przeciwnika - bardzo dobrze radzili sobie z powolnymi, opancerzonymi przeciwnikami.
Szkoła została zniszczona po aneksji Ebbing do Cesarstwa. Nilfgaardzcy żołdacy i łowcy nagród pokroju słynnego Leo Bonharta skutecznie zatarli ślady po istnieniu vedymińskiej szkoły na południe od Amell. Jedyną pamiątką pozostałą po wojownikach ze znakiem Żmii są ruiny warowni Stygga, po dzisiejszy dzień górującej posępnie nad bezludną okolicą...
