Smaczki, szczególiki, tajemnice czyli rozmaitości wiedźmińskiego świata

[kpt_wlodzimierz]

Czytam sobie po raz n-ty Sagę (dla relaksu w komunikacji miejskiej) i jak zwykle, odkryłem coś nowego. Tym razem moją uwagę przykuły słowa Avallac'ha które padły w rozmowie z Geraltem:

Jeżeli powiem ci, że to, co ma się stać, stanie się i tak, niezależnie od czynionych przez ciebie wysiłków? Od podejmowanych inicjatyw? Jeżeli zakomunikuję ci, że mógłbyś wyszukać sobie jakieś spokojne miejsce na ziemi i siedzieć tam, nic nie robiąc, czekając na nieuniknione konsekwencje biegu wydarzeń, czy zdecydujesz się na coś takiego?

Oczywiście, odpowiedzią Geralta było NIE. Nie sądzicie jednak, że w świetle tego cytatu nieco inaczej można odebrać pobyt Geralta w Touissant? Wielu osób zarzuca Sapkowi, że motyw z podsłuchaniem rozmowy to teatralne deus ex machina, ale patrząc na to wszystko przez pryzmat powyższego cytatu - po prostu stało się, co miało się stać. Geralt tkwił w miejscu i przeznaczenie "samo" go dopadło - tak, aby znalazł się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie.

PS Dodano dyskusję o przybyciu ludzi do wiedźminlandu na pierwszą stronę tematu.

 

[Rustine]

Wielu osób zarzuca Sapkowi, że motyw z podsłuchaniem rozmowy to teatralne deus ex machina, ale patrząc na to wszystko przez pryzmat powyższego cytatu - po prostu stało się, co miało się stać. Geralt tkwił w miejscu i przeznaczenie "samo" go dopadło - tak, aby znalazł się w odpowiednim miejscu w odpowiednim czasie.

Ubrane w bardzo ładne słowa powody Leuvaarden ex machina. To się stało, bo autor był zbyt leniwy, aby wymyślić lepsze zamknięcie wątków. Dobieranie do tego przeznaczenia (któremu trzeba bardzo pomagać, w końcu Ciri, Geralt i wiele innych było o krok od śmierci) jest tym, co Sapkowski chciał osiągnąć. Ale czy można wytłumaczyć tak prosty mechanizm przeznaczeniem? Równie dobrze mógł to logicznie zakończyć i również mogliśmy to uzasadnić tak samo.

 

[kpt_wlodzimierz]

Ubrane w bardzo ładne słowa powody Leuvaarden ex machina. To się stało, bo autor był zbyt leniwy, aby wymyślić lepsze zamknięcie wątków. Dobieranie do tego przeznaczenia (któremu trzeba bardzo pomagać, w końcu Ciri, Geralt i wiele innych było o krok od śmierci) jest tym, co Sapkowski chciał osiągnąć. Ale czy można wytłumaczyć tak prosty mechanizm przeznaczeniem? Równie dobrze mógł to logicznie zakończyć i również mogliśmy to uzasadnić tak samo.

Spotkania Geralta i Ciri w Brokilionie oraz upadku Cintry to według ciebie też lenistwo autora?

Wątek wplecenia Geralta w szeroko pojęte przeznaczenie przewija się przez wszystkie tomy. Tak działa świat wykreowany przez A.S - co oczywiście jednym pasuje, a innym nie.

 

[Rustine]

Spotkania Geralta i Ciri w Brokilionie oraz upadku Cintry to według ciebie też lenistwo autora?

Jasne, że nie.

Wątek wplecenia Geralta w szeroko pojęte przeznaczenie przewija się przez wszystkie tomy. Tak działa świat wykreowany przez A.S - co oczywiście jednym pasuje, a innym nie.

Nie neguję tego. Mówię, że tłumaczenie tak prostej sztuczki przeznaczeniem jest jazdą po linii najmniejszego oporu. Oczywiście rozumiem, że więzy przeznaczenia działają w tym wypadku, ale wyjdź poza świat książki i zobacz, że to nic innego, jak lenistwo.

 

[kpt_wlodzimierz]

Nie neguję tego. Mówię, że tłumaczenie tak prostej sztuczki przeznaczeniem jest jazdą po linii najmniejszego oporu. Oczywiście rozumiem, że więzy przeznaczenia działają w tym wypadku, ale wyjdź poza świat książki i zobacz, że to nic innego, jak lenistwo.

Wybacz, ale argument pt "lenistwo autora" można dopasować sobie wszędzie.
Czemu w książce występuje magia, przez co realne są np. telekonferencje między bohaterami powieści? Lenistwo autora.

Można tak wymieniać w nieskończoność i nikt nie będzie od tego mądrzejszy.

Druga sprawa - nie rozumiem też czemu oceniając wydarzenia z książki miałbym wychodzić poza nią. Cała akcja w Touissant nabiera dla mnie sensu w kontekście przytoczonej wypowiedzi Avallac'ha i tej tezy zamierzam się trzymać.

 

[Rustine]

Wybacz, ale argument pt "lenistwo autora" można dopasować sobie wszędzie.
Czemu w książce występuje magia, przez co realne są np. telekonferencje między bohaterami powieści? Lenistwo autora.

Nawet nie komentuję, bo to zbywanie słów i ogromna hiperbola.

i tej tezy zamierzam się trzymać.

To się trzymaj, Sapkowski mógł to rozwiązać lepiej niż prostym mechanizmem, szybkim zamknięciem wątków. I nie usprawiedliwia go to, że u Geralta nic się nie dzieje przypadkowo. Bo mogło się stać nieprzypadkowo, ale mogło realistycznie i z szacunkiem dla czytelnika.

 

[Yakin]

Sapkowski mógł to rozwiązać lepiej niż prostym mechanizmem, szybkim zamknięciem wątków. I nie usprawiedliwia go to, że u Geralta nic się nie dzieje przypadkowo. Bo mogło się stać nieprzypadkowo, ale mogło realistycznie i z szacunkiem dla czytelnika.

Nie bardzo rozumiem ten zarzut. Lepiej, to znaczy jak wg ciebie? Jak bardziej realistycznie mogło to wyglądać? Dla mnie to właśnie było oczywiste, i wręcz tego oczekiwałem, że w tym lub niedalekim momencie akcij przeznaczenie zagra swoją rolę. Nie widzę tu żadnego lenistwa autora, a wręcz przeciwnie, przemyślaną koncepcję prowadzenia opowieści.

 

[Wroobelek]

Uważam, że cała checa z pobytem Geralta w Tussaint podkreśliła znaczenie i wagę Przeznaczenia - że Geralt nie powinien z niego kpić, czy go nie doceniać. W chwili, gdy był zmęczony pogonią za swoim Graalem i "podarował sobie odrobinę luksusu", Przeznaczenie nie próżnowało. Obserwowało go przez cały czas, by w stosownej chwili dać mu sygnał, że "już wystarczy relaksu, czas się brać za robotę". Wszystko odbyło się zgodnie z założeniem, że brak decyzji również jest decyzją - co z kolei REDzi obiecują nam w Dzikim Gonie.

 

[socchi]

nie macie wrażenia że kopiecie trochę za głęboko?


nie cierpię takiego naciągania Sztuki, żeby była większą Sztuką, niż Sztuka. jesteście na krawędzi doszukiwania się symboliki we wszystkim, a to już nie tylko zboczenie, ale i choroba

 

[Wroobelek]

nie macie wrażenia że kopiecie trochę za głęboko?


nie cierpię takiego naciągania Sztuki, żeby była większą Sztuką, niż Sztuka. jesteście na krawędzi doszukiwania się symboliki we wszystkim, a to już nie tylko zboczenie, ale i choroba

W takim razie traktuj mnie jak chorego. Złapałem wirusa po pierwszym kontakcie z Wiedźminem (pierwszą częścią gry), po czym szczepionka w postaci sagi zamiast pomóc, tylko pogłębiła chorobę. W tej chwili jestem przypadkiem beznadziejnym. Próbowałem przyjmować substytuty lekarstw w postaci twórczości Piekary (Mordimer, Arivald z wybrzeża), ale - jak to tanie leki - nie pomogły. "Sezon burz" - jak sam tytuł podpowiada - sytuacji nie uspokoił, choroba była zbyt zaawansowana, a dawka leku zbyt mała.

Ale pocieszam się, bo są tacy, co mają gorzej - spójrz na SMiki'ego* lub Raisona* :rofl:.

__________________
*) - trochę im zazdroszczę stopnia zaawansowania, ale moja choroba również wciąż postępuje

 

[raison d'etre]

Ej, ja jestem zdrowy. Prosze mnie nie wciągać w swoje objawy chorobowe. Za to SMiki to zdecydowanie kliniczny przypadek.
Ja jestem zdania, że Przeznaczenie nie było jakimś tajemniczym, bezosobowym bytem, tylko zwyczajnym dżinem, jeśli tak można powiedzieć o dżinie. Zarówno Yennefer, jak i zapewne Ciri, były częściami życzenia, dla spełnienia którego pan z butelki poważnie nagiął rzeczywistość. Mam taką teorię, że to on w dużym stopniu stał za historią przewalającą się przez kontynent. Więc wszelkie deusy z machiny można sobie podciągnąć pod łowienie suma.

 

[kpt_wlodzimierz]

nie macie wrażenia że kopiecie trochę za głęboko?


nie cierpię takiego naciągania Sztuki, żeby była większą Sztuką, niż Sztuka. jesteście na krawędzi doszukiwania się symboliki we wszystkim, a to już nie tylko zboczenie, ale i choroba

Zapewne tak.

Ale skoro sprawia nam to frajdę, to czemu sobie tego odmawiać?

 

[socchi]

nienie, widzisz, sprawa wygląda inaczej, niż myślałem - wy jesteście świadomi, że idzie to trochę za daleko, ale nie przeszkadza wam to.
to jak z oglądaniem ckliwego filmu - wiesz, że jesteś załosny, bo beczysz przed głupim telewizorem, ale nie przeszkadza ci to, bo miło spędzasz czas.

w takiej sytuacji - pozostaje mi tylko przyklasnąć. smacznego!

 

[SMiki55]

Ej, ja jestem zdrowy. Prosze mnie nie wciągać w swoje objawy chorobowe. Za to SMiki to zdecydowanie kliniczny przypadek.

Wejdź na Intera, tam to dopiero są kliniczne przypadki. Szczególnie w temacie "Ciri Femdo..." pardon, "Fandom".

Ja jestem zdania, że Przeznaczenie nie było jakimś tajemniczym, bezosobowym bytem, tylko zwyczajnym dżinem, jeśli tak można powiedzieć o dżinie. Zarówno Yennefer, jak i zapewne Ciri, były częściami życzenia, dla spełnienia którego pan z butelki poważnie nagiął rzeczywistość. Mam taką teorię, że to on w dużym stopniu stał za historią przewalającą się przez kontynent. Więc wszelkie deusy z machiny można sobie podciągnąć pod łowienie suma.

Nigdy już nie spojrzę na Sagę w ten sam sposób, co dawniej.

 

[SMiki55]

 

[alojzyfrak]

Spotkania Geralta i Ciri w Brokilionie oraz upadku Cintry to według ciebie też lenistwo autora?

Wątek wplecenia Geralta w szeroko pojęte przeznaczenie przewija się przez wszystkie tomy. Tak działa świat wykreowany przez A.S - co oczywiście jednym pasuje, a innym nie.

Osobiście miałem wrażenie, że motyw przeznaczenia był pewnego rodzaju grą Sapkowskiego z czytelnikami. Ten bardziej wyrobiony, znający kanon fantasy "wiedział", że przeznaczenie musi się samo wypełniać. A tu - niespodzianka. Przeznaczenie u Sadze można rozumieć bardzo różnie, co zresztą zauważyła Ciri
Jednocześnie motyw ten stanowi całkiem sensowne wyjaśnienie dla niektórych rozwiązań fabularnych. Podsłuchana przez Geralta rozmowa to tylko jeden z nich. Rzadziej wspomina się o spotkaniu Ciri w ostatnim z opowiadań.

 

[SMiki55]

Na ZONIE nastał dzień sądu.
Sugeruję archiwizować, co się da, bo kapkę szkoda wszystkich wywiadów oraz napisanych przez Mistrza felietonów.

 

[zi3lona]

Oj, niedobrze. Nie wiadomo, za co się najpierw brać...

 

[SMiki55]

Felietony i wywiady, zawartość Companiona jest już na stronach archiwalnych. Można wrzucać na http://archive.org/ bądź skopiować treść do dokumentu w Wordzie. To drugie chyba jest najszybszym sposobem, choć monotonnym.

 

[kpt_wlodzimierz]

Jeszcze jedna rzecz przykuła moją uwagę podczas czytania Sagi po raz n-ty. Winszuję tym, którzy wychwycili to wcześniej, bo rzecz jest mocno schowana między wierszami.

Geralt do Emhya:

Nie bez obcej pomocy i wskazówki odkryłem, jaką rolę odegrał incest w rodzinie Ciri. W jej krwi.

Emhyr, jak wiemy, chciał mieć z Ciri dziecko. Nie tak dla krotochwili, święcie wierzył, że to jedyne wyjście:

Miłość, której wcale od niej nie wymagam, Cirilla przeleje na syna, którego z nią spłodzę. Arcyksięcia, a potem cesarza. Cesarza, który spłodzi syna. Syna który będzie władcą świata i który ocali świat przed zniszczeniem. Tak mówi przepowiednia, której dokładną treść znam tylko ja.

I teraz przewracamy trochę stron Pani Jeziora... Dlaczego efy chciały, żeby to Auberon był ojcem dziecka Ciri? Tak naprawdę wychodzi to na jaw dopiero przy jego śmierci:

- Shiadhal? - szepnął. - Dobrze, że jesteś. Wiesz, mówili, że umarłaś.
(...)
- Laro - Król Olch poruszył głową, dotknął szyi, jak gdyby dusił go złoty królewski torc'h. - Caemm a me, luned. Chodź do mnie, córko.

Dla elfów parę ludzkich pokoleń było bez znaczenia, Ciri uważano za córkę Lary Dorren. Wychodzi na to, że elfy również planowały wyzwolić moc drzemiącą w Ciri incestem, podobnie jak Emhyr. Kwestią otwartą jest czyim ojcem był Auberon - Shiadhal czy bezpośrednio Lary.

E: Jak pewnie zauważą czujni użytkownicy forum, jakiś czas temu kawę na ławę w tym temacie wyłożył Torpeda, o czym mi się zapomniało.
No, ale nie rzucił cytatów