Dokonałem dziś zakupu, przeczytałem. Parę wrażeń.
Faktycznie, takie rozszerzone opowiadanie. Kilka razy się zaśmiałem, wzruszeń większych nie stwierdziłem. Czyta się fajnie, ale do sagi jednak trochę brakuje. Brak tej trudno uchwytnej płynności i sugestywności słowa, bohaterowie jacyś tacy na wpół rzeczywiści, czarny charakter bardziej groteskowy niż przerażający. Ja sagę bardziej oglądam niż czytam, zamiast liter pojawiają się obrazy, tutaj jest to bardzo sprawne, ale jednak tylko rzemiosło, widzę materię, a nie obrazy. Przynajmniej tak to wygląda na kilka minut po zakończeniu.
Kupić warto, przeczytać warto, ale czy będę do niej wracał tyle razy, co do wcześniejszych? Czas pokaże.
I przynajmniej teraz mogę już w spokoju ducha czytać forum.
Faktycznie, takie rozszerzone opowiadanie. Kilka razy się zaśmiałem, wzruszeń większych nie stwierdziłem. Czyta się fajnie, ale do sagi jednak trochę brakuje. Brak tej trudno uchwytnej płynności i sugestywności słowa, bohaterowie jacyś tacy na wpół rzeczywiści, czarny charakter bardziej groteskowy niż przerażający. Ja sagę bardziej oglądam niż czytam, zamiast liter pojawiają się obrazy, tutaj jest to bardzo sprawne, ale jednak tylko rzemiosło, widzę materię, a nie obrazy. Przynajmniej tak to wygląda na kilka minut po zakończeniu.
Kupić warto, przeczytać warto, ale czy będę do niej wracał tyle razy, co do wcześniejszych? Czas pokaże.
I przynajmniej teraz mogę już w spokoju ducha czytać forum.
Dobrze, to i ja parę dni po skończeniu książki, po ochłonięciu, co nieco napiszę. 
Sam początek jest inny, inny od sagi. Znacznie. Tak jak było napisane, autor tam nabiera pędu by powrócić do starego stylu. Po tych kilku rozdziałach początkowych, klimat zaczyna się wylewać. Humoru nie brakuje i jest świetny. Po tylu latach od ostatniej części sagi o wiedźminie jednak wychodzą te zmiany. Styl pisania, robi się nowocześniej, co troszkę mnie ukłuło. Poza tymi pierdółkami, to jest po prostu mocno rozszerzone opowiadanie, jest bardzo dobre, brakuje mu do sagi, lecz wcale nie odbiega od niej mocno. Gdybym miał oceniać książkę to ocena chyba padłaby o jeden niżej gdyby nie zawierałaby epilogu. Po bardzo dobrej lekturze, epilog rozłożył mnie i myślę, że będzie on rozkładany i interpretowany równie długo, co niektóre wydarzenia z samej sagi.
Co do epilogu, teorie spiskowe czas kontynuować.
Duże zdziwienie wywołuje to, że białowłosy walczy aż dwoma mieczami naraz. Raczej jeden z nich powinien zostać przy koniu, bo, że to był wiedźmin to wiadome, jeżeli poruszał się jeszcze szybciej od stwora, żeby nie było już wątpliwości. Nosi obydwa miecze w pochwach na plecach, tu zaczyna się teoria - ukłon w stronę gier, ośmieliłbym się nawet powiedzieć, że całe opowiadanie patrząc ze strony gier to taki easter egg. Ale mniejsza. To, jak mówi, że brakowało mu do rachunku ósemki, to jak mówi do Nimue, że miło, że ktoś pamięta o Geralcie. Jak ktoś zauważył, wydaje się tam istotna interpunkcja. Jednym tchem nic istotnego, ale już znaki przestankowe czynią wiele, taki typowy trud wypowiedzenia zdania, składanie je na szybko, że no... byłby, byłby rad, gdyby wiedział, że go pamiętają. To już wiele zmienia. To daje znak, że to Geralt. Ale mogło się to też przyśnić Nimue, bo to dzieciak, który najzwyczajniej naczytał się wiele o białowłosym. Odchodząc od tego.
PROSZĘ NIE BRAĆ ZBYT POWAŻNIE PONIŻSZEJ CZĘŚCI PRZEMYŚLEŃ AUTORA, GDYŻ ZDARZA MU SIĘ WPADAĆ W TRANS PODCZAS PISANIA I WPADAJĄ MU RÓŻNE DZIWNE RZECZY DO GŁOWY, TAK DZIWNE, ŻE CZASEM CHCIAŁOBY SIĘ POWIEDZIEĆ "ALE TY PIEPRZYSZ, MENGAARD." P.S. NIE MA GWARANCJI, ŻE PONIŻSZY TEKST MA JAKIKOLWIEK SENS.
Nimue to my. My szukający dalej magii w sadze, doszukujący się nieścisłości, dat, nieznanych faktów, zgłębiamy ją. Udajemy się do arteuzy. Na szlaku wychodzą REDzi, i zabijają głód aby odkryć jeszcze więcej i przedłużyć swoje doświadczenia z wiedźminem. Wychodzą REDzi o dwóch mieczach na plecach. Z Geraltem jak w książce, a jednak innym. Geralt który zmarł 105 lat temu odżywa, tak odżywa Geralt który zmarł w Pani Jeziora. To Geralt, który i tu, i tu ma śnieżnobiałe włosy, zabija potwory, a jednak jest trochę inny niż w książkach i jest ta niepewność, czy to na pewno on? Czy to on? - pytają czytelnicy. Czy to on - pyta Nimue? Jak mówiła legenda, Geralt powrócił z Krainy Jabłoni. Ale w pewnym momencie słowa białowłosego wiedźmina traktują już do REDów, a nie Nimue. "Nie odważyłabyś się na tak szaleńczą wyprawę, gdyby nie legendy i baśnie, na których wyrosłaś." Tutaj biorą się motywacje REDów, którzy jako młodzi czytali sagę z wielkim "łał", podjęli się tak ciężkiego tematu jakim jest kontynuacja losów Geralta. Opowieść trwa, historia nie kończy się nigdy. Iluzja. Bo REDzi tworzą iluzję. Iluzję nowego wiedźmina. Tak łudząco podobnego, a jednak innego. Można to nazwać pstryczkiem w nos REDów, pstryczkiem w nos fanów... Ale jak najbardziej - pozytywnym.
Sam początek jest inny, inny od sagi. Znacznie. Tak jak było napisane, autor tam nabiera pędu by powrócić do starego stylu. Po tych kilku rozdziałach początkowych, klimat zaczyna się wylewać. Humoru nie brakuje i jest świetny. Po tylu latach od ostatniej części sagi o wiedźminie jednak wychodzą te zmiany. Styl pisania, robi się nowocześniej, co troszkę mnie ukłuło. Poza tymi pierdółkami, to jest po prostu mocno rozszerzone opowiadanie, jest bardzo dobre, brakuje mu do sagi, lecz wcale nie odbiega od niej mocno. Gdybym miał oceniać książkę to ocena chyba padłaby o jeden niżej gdyby nie zawierałaby epilogu. Po bardzo dobrej lekturze, epilog rozłożył mnie i myślę, że będzie on rozkładany i interpretowany równie długo, co niektóre wydarzenia z samej sagi.
Co do epilogu, teorie spiskowe czas kontynuować.
Duże zdziwienie wywołuje to, że białowłosy walczy aż dwoma mieczami naraz. Raczej jeden z nich powinien zostać przy koniu, bo, że to był wiedźmin to wiadome, jeżeli poruszał się jeszcze szybciej od stwora, żeby nie było już wątpliwości. Nosi obydwa miecze w pochwach na plecach, tu zaczyna się teoria - ukłon w stronę gier, ośmieliłbym się nawet powiedzieć, że całe opowiadanie patrząc ze strony gier to taki easter egg.
Ale mniejsza. To, jak mówi, że brakowało mu do rachunku ósemki, to jak mówi do Nimue, że miło, że ktoś pamięta o Geralcie. Jak ktoś zauważył, wydaje się tam istotna interpunkcja. Jednym tchem nic istotnego, ale już znaki przestankowe czynią wiele, taki typowy trud wypowiedzenia zdania, składanie je na szybko, że no... byłby, byłby rad, gdyby wiedział, że go pamiętają. To już wiele zmienia. To daje znak, że to Geralt. Ale mogło się to też przyśnić Nimue, bo to dzieciak, który najzwyczajniej naczytał się wiele o białowłosym. Odchodząc od tego.PROSZĘ NIE BRAĆ ZBYT POWAŻNIE PONIŻSZEJ CZĘŚCI PRZEMYŚLEŃ AUTORA, GDYŻ ZDARZA MU SIĘ WPADAĆ W TRANS PODCZAS PISANIA I WPADAJĄ MU RÓŻNE DZIWNE RZECZY DO GŁOWY, TAK DZIWNE, ŻE CZASEM CHCIAŁOBY SIĘ POWIEDZIEĆ "ALE TY PIEPRZYSZ, MENGAARD." P.S. NIE MA GWARANCJI, ŻE PONIŻSZY TEKST MA JAKIKOLWIEK SENS.
Nimue to my. My szukający dalej magii w sadze, doszukujący się nieścisłości, dat, nieznanych faktów, zgłębiamy ją. Udajemy się do arteuzy. Na szlaku wychodzą REDzi, i zabijają głód aby odkryć jeszcze więcej i przedłużyć swoje doświadczenia z wiedźminem. Wychodzą REDzi o dwóch mieczach na plecach. Z Geraltem jak w książce, a jednak innym. Geralt który zmarł 105 lat temu odżywa, tak odżywa Geralt który zmarł w Pani Jeziora. To Geralt, który i tu, i tu ma śnieżnobiałe włosy, zabija potwory, a jednak jest trochę inny niż w książkach i jest ta niepewność, czy to na pewno on? Czy to on? - pytają czytelnicy. Czy to on - pyta Nimue? Jak mówiła legenda, Geralt powrócił z Krainy Jabłoni. Ale w pewnym momencie słowa białowłosego wiedźmina traktują już do REDów, a nie Nimue. "Nie odważyłabyś się na tak szaleńczą wyprawę, gdyby nie legendy i baśnie, na których wyrosłaś." Tutaj biorą się motywacje REDów, którzy jako młodzi czytali sagę z wielkim "łał", podjęli się tak ciężkiego tematu jakim jest kontynuacja losów Geralta. Opowieść trwa, historia nie kończy się nigdy. Iluzja. Bo REDzi tworzą iluzję. Iluzję nowego wiedźmina. Tak łudząco podobnego, a jednak innego. Można to nazwać pstryczkiem w nos REDów, pstryczkiem w nos fanów... Ale jak najbardziej - pozytywnym.
Podoba mi się Twoja interpretacja epilogu.Mengaard said:Dobrze, to i ja parę dni po skończeniu książki, po ochłonięciu, co nieco napiszę.
Sam początek jest inny, inny od sagi. Znacznie. Tak jak było napisane, autor tam nabiera pędu by powrócić do starego stylu. Po tych kilku rozdziałach początkowych, klimat zaczyna się wylewać. Humoru nie brakuje i jest świetny. Po tylu latach od ostatniej części sagi o wiedźminie jednak wychodzą te zmiany. Styl pisania, robi się nowocześniej, co troszkę mnie ukłuło. Poza tymi pierdółkami, to jest po prostu mocno rozszerzone opowiadanie, jest bardzo dobre, brakuje mu do sagi, lecz wcale nie odbiega od niej mocno. Gdybym miał oceniać książkę to ocena chyba padłaby o jeden niżej gdyby nie zawierałaby epilogu. Po bardzo dobrej lekturze, epilog rozłożył mnie i myślę, że będzie on rozkładany i interpretowany równie długo, co niektóre wydarzenia z samej sagi.
Co do epilogu, teorie spiskowe czas kontynuować.
Duże zdziwienie wywołuje to, że białowłosy walczy aż dwoma mieczami naraz. Raczej jeden z nich powinien zostać przy koniu, bo, że to był wiedźmin to wiadome, jeżeli poruszał się jeszcze szybciej od stwora, żeby nie było już wątpliwości. Nosi obydwa miecze w pochwach na plecach, tu zaczyna się teoria - ukłon w stronę gier, ośmieliłbym się nawet powiedzieć, że całe opowiadanie patrząc ze strony gier to taki easter egg.
PROSZĘ NIE BRAĆ ZBYT POWAŻNIE PONIŻSZEJ CZĘŚCI PRZEMYŚLEŃ AUTORA, GDYŻ ZDARZA MU SIĘ WPADAĆ W TRANS PODCZAS PISANIA I WPADAJĄ MU RÓŻNE DZIWNE RZECZY DO GŁOWY, TAK DZIWNE, ŻE CZASEM CHCIAŁOBY SIĘ POWIEDZIEĆ "ALE TY PIEPRZYSZ, MENGAARD." P.S. NIE MA GWARANCJI, ŻE PONIŻSZY TEKST MA JAKIKOLWIEK SENS.
Nimue to my. My szukający dalej magii w sadze, doszukujący się nieścisłości, dat, nieznanych faktów, zgłębiamy ją. Udajemy się do arteuzy. Na szlaku wychodzą REDzi, i zabijają głód aby odkryć jeszcze więcej i przedłużyć swoje doświadczenia z wiedźminem. Wychodzą REDzi o dwóch mieczach na plecach. Z Geraltem jak w książce, a jednak innym. Geralt który zmarł 105 lat temu odżywa, tak odżywa Geralt który zmarł w Pani Jeziora. To Geralt, który i tu, i tu ma śnieżnobiałe włosy, zabija potwory, a jednak jest trochę inny niż w książkach i jest ta niepewność, czy to na pewno on? Czy to on? - pytają czytelnicy. Czy to on - pyta Nimue? Jak mówiła legenda, Geralt powrócił z Krainy Jabłoni. Ale w pewnym momencie słowa białowłosego wiedźmina traktują już do REDów, a nie Nimue. "Nie odważyłabyś się na tak szaleńczą wyprawę, gdyby nie legendy i baśnie, na których wyrosłaś." Tutaj biorą się motywacje REDów, którzy jako młodzi czytali sagę z wielkim "łał", podjęli się tak ciężkiego tematu jakim jest kontynuacja losów Geralta. Opowieść trwa, historia nie kończy się nigdy. Iluzja. Bo REDzi tworzą iluzję. Iluzję nowego wiedźmina. Tak łudząco podobnego, a jednak innego. Można to nazwać pstryczkiem w nos REDów, pstryczkiem w nos fanów... Ale jak najbardziej - pozytywnym.
Może AS o tym myślał pisząc go.
Całkiem szczerze powiem że zinterpretowałem to bardzo podobnie Wydaje mi się że epilog dotyczy "życia po życiu" Geralta a więc de facto chodzi o gry choć autor też zakłada pewnie ze mogą być i inne kontynuacje.
Co do poziomu Sezonu i Sagi to mnie w Sezonie podoba się ta inność, młodszy, pełen zapału Geralt, wyobrażam sobie że ma około 35 lat, Jaskra poznał może ze 2 lata wcześniej, ma jeszcze nieco wiary w ludzi. To jest ciekawa kreacja. Do tego sezon jest doskonały językowo, pełen humoru. Ja się przymierzam do drugiej lektury i kto wie czy nie będzie lepiej niż za pierwszym razem, bo nie o zwroty akcji tu chodzi o klimat, teraz dopiero skupie się na przyjemności odkrywania kolejnych elementów tego świata. Co do wzruszeń, hmm były, pod sam koniec i w epilogu. Trzeba pamiętać że to jest prequel, kilmatem zbliżony do Ostatniego Życzenia a to nie były opowiadania "wzruszające". Przy zabijaniu strzygi czy przyjęciu w Cintrze też nie odczuwałem wzruszeń co stronicę, to była raczej przygoda pełna humoru i mądrości. Dopiero w mieczu przeznaczenia pojawiły się naprawdę wielkie emocje.
Wydaje mi się że epilog dotyczy "życia po życiu" Geralta a więc de facto chodzi o gry choć autor też zakłada pewnie ze mogą być i inne kontynuacje.Co do poziomu Sezonu i Sagi to mnie w Sezonie podoba się ta inność, młodszy, pełen zapału Geralt, wyobrażam sobie że ma około 35 lat, Jaskra poznał może ze 2 lata wcześniej, ma jeszcze nieco wiary w ludzi. To jest ciekawa kreacja. Do tego sezon jest doskonały językowo, pełen humoru. Ja się przymierzam do drugiej lektury i kto wie czy nie będzie lepiej niż za pierwszym razem, bo nie o zwroty akcji tu chodzi o klimat, teraz dopiero skupie się na przyjemności odkrywania kolejnych elementów tego świata. Co do wzruszeń, hmm były, pod sam koniec i w epilogu. Trzeba pamiętać że to jest prequel, kilmatem zbliżony do Ostatniego Życzenia a to nie były opowiadania "wzruszające". Przy zabijaniu strzygi czy przyjęciu w Cintrze też nie odczuwałem wzruszeń co stronicę, to była raczej przygoda pełna humoru i mądrości. Dopiero w mieczu przeznaczenia pojawiły się naprawdę wielkie emocje.
Skoro wszyscy się udzielają to i ja krótko opiszę wrażenia.
Sezon Burz mnie zawiódł. Książkę skończyłem kilka dni temu, więc nie jest to opinia pisana na świeżo, pod wpływem emocji. Zawiódł mnie przede wszystkim w aspekcie, na który liczyłem najbardziej - postaciach i relacjach między nimi. Od początku do końca miałem wrażenie, że są one lekko kartonowe, płaskie, nie mają głębi którą wyczuwałem czytając opowiadania czy Sagę. Dla pewności wróciłem wczoraj do Krwi Elfów i tak, ona wciąż tam jest. Wiąż czyta się świetnie, dużo lepiej niż Sezon Burz, który kilkukrotnie odłożyłem by zwyczajnie odpocząć. A nie zdarza mi się to, gdy książka jest naprawdę udana.
Sama historia jest ciekawa, choć lekko (a momentami nawet bardzo, choćby teleportacja Geralta i Sorela) naciągana. Ogólnie patrząc książka jest dobra, takie mocne 7+/10. Gdyby to nie był Wiedźmin Sapkowskiego to pewnie byłbym mile zaskoczony. Ale jest, a czytając wcale tego nie czuję. Nie czuję powrotu do ulubionego świata stworzonego przez ulubionego autora, pełnego ulubionych bohaterów. A to chyba najgorsza możliwa wada.
Sezon Burz mnie zawiódł. Książkę skończyłem kilka dni temu, więc nie jest to opinia pisana na świeżo, pod wpływem emocji. Zawiódł mnie przede wszystkim w aspekcie, na który liczyłem najbardziej - postaciach i relacjach między nimi. Od początku do końca miałem wrażenie, że są one lekko kartonowe, płaskie, nie mają głębi którą wyczuwałem czytając opowiadania czy Sagę. Dla pewności wróciłem wczoraj do Krwi Elfów i tak, ona wciąż tam jest. Wiąż czyta się świetnie, dużo lepiej niż Sezon Burz, który kilkukrotnie odłożyłem by zwyczajnie odpocząć. A nie zdarza mi się to, gdy książka jest naprawdę udana.
Sama historia jest ciekawa, choć lekko (a momentami nawet bardzo, choćby teleportacja Geralta i Sorela) naciągana. Ogólnie patrząc książka jest dobra, takie mocne 7+/10. Gdyby to nie był Wiedźmin Sapkowskiego to pewnie byłbym mile zaskoczony. Ale jest, a czytając wcale tego nie czuję. Nie czuję powrotu do ulubionego świata stworzonego przez ulubionego autora, pełnego ulubionych bohaterów. A to chyba najgorsza możliwa wada.
Jeszcze nie skończyłem czytać, ale po wątku z lisicą naszła mnie pewna myśl. Otóż, jeśli REDzi mieli dostęp do książki (lub wciąż są wstanie coś dodać) i chcieliby jakoś nawiązać do Sezonu Burz to wydaje mi się że spełnienie groźby lisicy byłoby świetną opcją. W jakimś losowym momencie Wiedźmina 3 Geralt mógłby zacząć mieć dziwne halucynacje, które ostatecznie doprowadziłyby nas do konfrontacji z lisicą.
No chyba, że ten wątek zostanie rozwiązany w dalszej części Sezonu Burz, wtedy odpada
No chyba, że ten wątek zostanie rozwiązany w dalszej części Sezonu Burz, wtedy odpada
No to mamy mały problem. Fragment z "Głosu rozsądku 6" jednoznacznie wskazuje na to, że jego akcja musi toczyć się po pierwszym rozstaniu Geralta i Yennefer, a przed drugim, które miało miejsce w opowiadaniu Okruch lodu, Tym samym Granica możliwości czasowo powinna rozgrywać się po Głosie rozsądku:Torpeda said:
Uciekając od niej zachowałeś się… no, nazwijmy to, w sposób niespecjalnie godny dojrzałego mężczyzny. Próbując zmazywać własną winę klejnotami, zachowasz się jak mężczyzna mocno, mocno przejrzały. Naprawdę nie wiem, którego typu mężczyzn gorzej nie znoszę.
Chronologia opowiadań się sypie? Przecież to wszystko to i tak iluzja
Zaraz, najpierw ,,Ostatnie życzenie'' potem ,,Sezon burz'' i wtedy ,,Okruchy lodu''
Z tego by wynikało, że wiedźmin dwa razy porzucał Yennefer.(Właściwie w w drugim przypadku to ona go porzuciła)
I po czterech latach spotykają się aby zapolować na złotego smoka.
Tak leci ta chronologia?
Z tego by wynikało, że wiedźmin dwa razy porzucał Yennefer.(Właściwie w w drugim przypadku to ona go porzuciła)
I po czterech latach spotykają się aby zapolować na złotego smoka.
Tak leci ta chronologia?
Okruch jest po Granicy, nie ma wątpliwości.
Wynika z tego, że Sapkowski ma gdzieś swój świat i chronologię, próbując ją teraz ułożyć, wszystko popsuł. Nie ma gotowej osi czasu.
Tak to jest, gdy sagę zaczyna się pisać od pojedynku Bonharta ze szczurami. Nie neguję tego, po prostu zauważam, że pan Andrzej się zagubił, stracił kilka lat i nic się teraz nie zgadza.
Wynika z tego, że Sapkowski ma gdzieś swój świat i chronologię, próbując ją teraz ułożyć, wszystko popsuł. Nie ma gotowej osi czasu.
Tak to jest, gdy sagę zaczyna się pisać od pojedynku Bonharta ze szczurami. Nie neguję tego, po prostu zauważam, że pan Andrzej się zagubił, stracił kilka lat i nic się teraz nie zgadza.
Chodziło o opowiadanie, SMiki, opowiadanie...
Tu fragment mówiący, iż Miecz Przeznaczenia ma chronologicznie ułożone opowiadania:
[quote name="Rękopis Znaleziony w Smoczej Jaskini"]Terminem tym przyjęło się w
fantastyce określać zabieg polegaj ący na
grupowaniu w jedną całość licznych wy-danych
wcześniej opowiadań, tak, by powstało
coś na kształt powieści. Najczęściej
- i najprościej - osiąga się to poprzez uszeregowanie
opowiadań chronologicznie,
według tzw. chronologii wewnętrznej ,
czyli czasu akcji.
Przykłady:
(...)
oraz ( niech bogowie wybaczą mi brak
skromności ) : mój Miecz przeznaczenia[/QUOTE]
Tu fragment mówiący, iż Miecz Przeznaczenia ma chronologicznie ułożone opowiadania:
[quote name="Rękopis Znaleziony w Smoczej Jaskini"]Terminem tym przyjęło się w
fantastyce określać zabieg polegaj ący na
grupowaniu w jedną całość licznych wy-danych
wcześniej opowiadań, tak, by powstało
coś na kształt powieści. Najczęściej
- i najprościej - osiąga się to poprzez uszeregowanie
opowiadań chronologicznie,
według tzw. chronologii wewnętrznej ,
czyli czasu akcji.
Przykłady:
(...)
oraz ( niech bogowie wybaczą mi brak
skromności ) : mój Miecz przeznaczenia[/QUOTE]