"Mięso armatnie" jest potrzebne w Wiedźminie 3. To prosty fakt wynikający z tego jakim rodzajem gry jest W3 (a ten rodzaj wynika bezpośrednio z tego, jaką postacią jest Geralt w książkach). Action RPG. Jednak utożsamianie "mięsa armatniego" z gatunkiem cRPG mija się z prawdą. Jak ktoś wcześniej zauważył, w erpegach chodzi o odgrywanie roli i jest całkiem pokaźna grupka tytułów, które można przejść nie zabijając wcale, lub zabijając bardzo małą ilość osób.
Wracając do Wiedźmina, jakoś nie potrafię sobie tu wyobrazić "drogi pacyfisty". Walka jest ważną częścią tego świata i samego Geralta zresztą też. W takim wypadku i przy takich założeniach "mięso armatnie" jest nieodzowne.
To, że część tego tłumu do ubicia, będzie stękać, część płakać, część uciekać, a część zasłaniać przed ostatecznym ciosem Geralta, jakoś gryzie mi się z konwencją. Biały Wilk nie okaleczał swoich przeciwników, by Ci potem leżeli i w powolnej, pełnej dramatyzmu agonii dokonywali żywota. W większości przypadków przeciwnicy byli martwi, nim uderzyli o ziemię. Jasne czasami zdarzył się opis tępego patrzenia na kikut ręki, zamierania w kałuży krwi itd. Taka konwencja doskonale pasuje do RO2, gdzie zwykli ludzie zabijali zwykłych ludzi. Gdzie ktoś umierał długo i nieprzyjemnie, bo granat oderwał mu nogę.
W Gerwancie Trzecim wystarczy, by człek od czasu do czasu przed śmiercią coś stęknął, drgnął parę razy, może przez króciutką chwilę próbował się gdzieś odczołgać. Nic więcej. W samej walce, na jej początku również od czasu do czasu można by mieć możliwość zastraszenia, a pod koniec walki oszczędzenia jakiegoś przeciwnika, który się poddał. Generalnie wierzę, że sami Czerwoni jakoś odpowiednio to ugryzą.
/>
