Są tu jacyś fani Drogi McCarthyego? Skończyłem dziś i nie rozumiem czym się ludzie zachwycają... Jak dla mnie jest na takim samym, dość marnym, poziomie, co film Droga z Mortensenem...
I chyba też wspomniał przy okazji wstępu, że sobie tak będzie lazło równolegle, aż się nie rozdzieli, ale nie pamiętam, czy akurat dubluje dialogi przy tej okazji często, pewnie zależało od sytuacji i tego, z czyjej perspektywy opisywał, sklerozę mam.rafal12322 said:
Czytam to "Imię wiatru", litościwie nie przywołam, kto polecał, ale na razie mam głównego bohatera, który jest takim egocentrykiem i bucem, że pozostali uczestnicy akcji są do niego w mowie i zachowaniu centrycznie, okropnie to nuży i w ogóle go nie lubię. Sam tekst literacko slabawy, może kwestia tłumaczenia, a może autor oryginalnie tak średnio z poziomem budowania narracji i opisów... czyta się średnio i co chwila uciekam od tej książki. Może dalej się rozkręci O.O
Ja w zachwyt nie popadłem, ale książce niesamowitego klimatu odmówić nie można. Wszechobecna beznadzieja, sens samej podróży itd. No i dobrze się czyta.mrrruczit said:
Do tego, pewne sceny zostają z człowiekiem na dłużej...
...jak np. usmażenie i zjedzenie nowo narodzonego dziecka przez jego matkę z kompanami.
Są. Nie rozumiem, jak się można nie zachwycić, ale mamy, zdaje się różne gusty nie tylko w temacie książek (tak, piję do Human Revolutionmrrruczit said:
). Droga jest dla mnie rewelacyjną opowieścią o relacji ojciec - dziecko. Sztafaż postapokaliptyczny co najwyżej podkreśla siłę tej relacji.Znaczy tak:
Kanibale w postapo robią jeszcze na kimś wrażenie?
Śmierć ojca - od początku jest to do przewidzenia po tym jak kaszle krwią.
Ta książka jest trochę jak rejsowy polski film - nic się nie dzieje. Idą, szukają jedzenia, już umierają z głodu [co w połowie książki nie robi wrażenia, bo wiadomo że coś musza znaleźć], znajdują jedzenie i ida dalej.
Najbardziej poruszające było chyba wspomnienie sytuacji z żoną.
Tzn. doceniam klimat, fakt że zamiast rozbudowanych dialogów operują półsłówkami itd., ale to powinno być opowiadanie, a nie książka jak dla mnie.
Śmierć ojca - od początku jest to do przewidzenia po tym jak kaszle krwią.
Ta książka jest trochę jak rejsowy polski film - nic się nie dzieje. Idą, szukają jedzenia, już umierają z głodu [co w połowie książki nie robi wrażenia, bo wiadomo że coś musza znaleźć], znajdują jedzenie i ida dalej.
Najbardziej poruszające było chyba wspomnienie sytuacji z żoną.
Tzn. doceniam klimat, fakt że zamiast rozbudowanych dialogów operują półsłówkami itd., ale to powinno być opowiadanie, a nie książka jak dla mnie.
No bo to przecież nie jest książka o postapokalipsie sensu stricto, imo. Tylko właśnie o odpowiedzialności za dziecko. Przynajmniej ja ją tak odczytuję. I o tym jak je chronić i wychować w tak parszywych warunkach. A poza tym, forma całej opowieści bardzo mi robi. W sensie, że świetny pomysł i wykonanie. Oraz genialnie budowany klimat.
Mam pytanie do forumowiczów, którzy mieli lub mają kolekcjonerskie wydanie wszystkich tomów Wiedźmina. Chodzi mi o takie wydanie w twardych okładkach, które na merlin.pl jest za 330zł i się zastanawiam czy wziąść. Problem w tym, że opinie są podzielone, jedni wychwalają pod niebiosa a inni narzekają na wykonanie. Chodzi mi o takie praktyczne cechy: czy książki się nie rozpadają po jednym przeczytaniu, czy biel papieru nie bije po oczach itd.? Czy może wziąść zwykłe wydania takie z okładkami wzorowanymi na grze? A może jeszcze szukać starych wydań z lat dziewięćdziesiątych tych z białą okładką?
Najlepsze są pierwsze dwa wydania, te z białymi okładkami. Te z growymi okładkami zupełnie mi nie podchodzą - primo, okładki są zupełnie oderwane od zawartości (Zoltan w "Mieczu przeznaczenia"? Nie mówiąc już o Iorwecie, Vernonie i Letho, pojęcia nie mam, kto skojarzył ich z treścią książek...). Tak trudno było narysować Yen, Ciri, Bonhharta czy Vilgefortza? Secundo, żeby to chociaż ładnie wyglądało. Ale to jedynie postacie stojące sobie na identycznych tłach. A w drugim wydaniu mieliśmy przecież niezwykle klimatyczne scenki. Ba, nawet pierwsze wydanie miało ciekawy styl.
Najlepsze są IMHO okładki hiszpańskie:
Niezłe są też serbskie (co ciekawe, choć wydane w 2012, ani krztyna grafiki nie pochodzi z gier Redów) i włoskie, wśród których znaleźć można bardzo fajną Cirillę:
Najlepsze są IMHO okładki hiszpańskie:
Niezłe są też serbskie (co ciekawe, choć wydane w 2012, ani krztyna grafiki nie pochodzi z gier Redów) i włoskie, wśród których znaleźć można bardzo fajną Cirillę:
Godzinny wywiadzik z Wegnerem z Krakonu: http://raportobiezyswiata.tv/ogladaj/krakon-2013/5/
Dla mnie to coś mocno nietypowego, rzadko mam okazję posłuchać tych ludzi, których czytam namiętnie lub mniej.
Właściwie to nie wiem, czy lubię, autokreacja potrafi się słabo konfrontować z rzeczywistością. Ale pan Wegner wydaje się fajnym ludziem
Link z facebookowego profilu autora, który wydaje się szczerze zażenowany swoim występem, pewnie pisać jest jednak łatwiej. Ale ja nie jest aż tak surowa.
Dla mnie to coś mocno nietypowego, rzadko mam okazję posłuchać tych ludzi, których czytam namiętnie lub mniej.
Właściwie to nie wiem, czy lubię, autokreacja potrafi się słabo konfrontować z rzeczywistością. Ale pan Wegner wydaje się fajnym ludziem
Link z facebookowego profilu autora, który wydaje się szczerze zażenowany swoim występem, pewnie pisać jest jednak łatwiej. Ale ja nie jest aż tak surowa.
W drodze na urlop i z powrotem (w sumie cztery dni w autobusie i pociągu ) przeczytałem powieść Tomasza Łysiaka "Szalbierz". Czytało się super, tylko zakończenie jakoś tak mnie zdziwiło, jakby opowieść została urwana w połowie. Dopiero teraz się doszukałem, że to pierwsza część trylogii "Kroniki szalbierskie" (na okładce pierwszej części nie było na ten temat żadnej wzmianki ). Czy ktoś może czytał całość (kolejne dwie części to "Bliznobrody" i "Psy Tartaru") i mógłby się podzielić opinią na temat całości? Bo "Szalbierza" miałem pożyczonego i nie wiem, czy udać się tylko do biblioteki, czy też może zakupić komplet .
) przeczytałem powieść Tomasza Łysiaka "Szalbierz". Czytało się super, tylko zakończenie jakoś tak mnie zdziwiło, jakby opowieść została urwana w połowie. Dopiero teraz się doszukałem, że to pierwsza część trylogii "Kroniki szalbierskie" (na okładce pierwszej części nie było na ten temat żadnej wzmianki ). Czy ktoś może czytał całość (kolejne dwie części to "Bliznobrody" i "Psy Tartaru") i mógłby się podzielić opinią na temat całości? Bo "Szalbierza" miałem pożyczonego i nie wiem, czy udać się tylko do biblioteki, czy też może zakupić komplet .Biel papieru bije po galach. Co do wykonania to często są rogi stron sklejone + pierwsza strona która jest do okładki przyklejona oddziera się od wewnątrz przy otwieraniu. plus grzbiet wszystkich stron odkleja się od okładki. Mam nadzieje ze zrozumiałeśPyotrech said:
ciężko wytłumaczyć
Dziękiundomiel9 said:Mój daleki kuzyn ze strony ojca, jeśli coś Ci to da ;p
A tak serio, to jest fanem i sobie chwalił
. Tom pierwszy mogę polecić z czystym sumieniem. Super klimat, mocno osadzona w realiach historycznych, a elementy fantazji pisarza wplecione w całość bardzo umiejętnie. Doszedłem do wniosku, że zafunduję sobie całość i jak przeczytam wszystkie trzy tomy to zdam relację .
Dziś przy okazji seansu nabyłam "Piątą falę"; miał być nowy King, ale chyba go jednak jeszcze nie ma, facebook mnie podpuścił ;/
Teraz doczytuję, że to jakieś popularne sf jest, ech, jak ja nie lubię książek, które są aktualnie na topie, taki mój bierny opór przeciwko owczemu pędowi. No ale kupiłam, bo okładkowy opis skusił. Może będzie dobre ;p
Teraz doczytuję, że to jakieś popularne sf jest, ech, jak ja nie lubię książek, które są aktualnie na topie, taki mój bierny opór przeciwko owczemu pędowi. No ale kupiłam, bo okładkowy opis skusił. Może będzie dobre ;p
