"Pokój straceń" z tego wnioskuję też
. Dobre?Stoi na półce, ale jeszcze nie zdążyłem zajrzeć. Też jestem ciekaw opinii.
U mnie nie stoi, ale jestem fanem Browna. Jednak opinie słyszałem różne.
No ja też słyszałem różne. Głównie takie, że akcja bardzo długo się rozkręca i trzeba sporo samozaparcia na początku. Natomiast potem jest już bardzo dobrze. Trochę przypomina mi to taką książkę Forsytha "Negocjator". Chyba z pięć razy się przybierałem i nie mogłem dobrnąć nawet do połowy. Ale kiedyś się zaparłem, bo to była jedyna książka tego autora, którą w tamtym czasie miałem nieprzeczytaną. No i było tak, że nagle na odcinku kilku stron wszystko się odmieniło, a książkę skończyłem jednym tchem, nawet na minutę się nie odrywając .
.
Dobra, to wklejam wobec tego
Aaaale i tak co kto lubi ;>
O ile "Kod..." zaproponował świeżą, odkrywczą fabułę (no, ok, wcześniej był Indy Jones, ale to film), o tyle kolejne powieści z cyklu "Robert Langdon prowadzi śledztwo" to już sztampa, powielanie ogranego motywu. Bohater walczy z ośmiornicą, o nazwę mniejsza (raz Officjum, raz co innego) i/lub Naczelnym Złym. W dodatku okraszone to jest absurdami typu "dostałem postrzał w łeb, mam tryliard szwów, biegam żwawo jak sarenka i mam jeszcze czas na podziwianie cudów Florencji, w której już, co prawda, nieraz byłem, w końcu to mój zawód, ale zawsze jest dobra okazja, żeby westchnąć nad tym czy innym zabytkiem... że co? A, wszyscy mnie ścigają, włącznie z własnym rządem, a ja mam akurat amnezję i nie wykluczam, że zrobiłem coś złego? A, to przepraszam. O jaki cudny budynek!"
Generalnie im dalej, tym marniej. Langdon na zmianę miewa przebłyski geniuszu z niczego i nie zauważa szytej grubymi nićmi akcji. Paskudna maniera "filmowa" - zakończenie rozdziału daną sceną i rozpoczęcie rozdziału tą samą sceną, istna "Moda na Sukces", wiecie, te zaciemnienia w kulminacyjnym punkcie, muzyka bumbumbumBUM i wizja wraca, akcja rozwija się... no sztuczne to jest ogromnie.
Nudne jest bieganie od punktu A do punktu B za wskazówkami, żaróweczka jak u Pomysłowego Dobromira "aha! Olśniło mnie!"... a naj-najgorsze są wstawki pedagogiczne, nachalne wykłady o biografii Dantego, symbolice, sztuce i w ogóle wszystkim. Czułam się jak w szkole na nudnej lekcji, a przecież chciałam nieco rozrywki! Żebyż jeszcze ta wiedza podawana była subtelnie i lekko, ale nie, łopatą do głowy, obowiązkowa pauza w trakcie pościgu na cztery akapity didaskaliów, aaaaa...
Pan Brown tak sobie ukochał sukces z Leonardem, że leci w kółko utartą ścieżką, zmieniając tylko scenerię i nazwiska bohaterów drugoplanowych. I te nielogiczności! Robert nie ma ani jednej osoby, do której mógłby się zwrócić w swoim kłopocie pt. "wszyscy nagle chcą mnie dopaść" - seriously? A potem ufa pierwszej napotkanej osobie i kolejnym, uparcie nie tym, co trzeba. Koszmarnie to nierealne, panie Brown. A pana wiedzę należy podziwiać, owszem, ale podaje ją pan w sposób coraz bardziej niestrawny, od Sasa do lasa, siląc się na żart i luz, który raczej nie wychodzi naturalnie.
Oto jedna z książek, której zakupu żałuję. Lektury nie, nie bolało jakoś bardzo mocno, ale mam stanowczo za mało miejsca na półkach, żeby nim szafować dla takich tomów.
Generalnie im dalej, tym marniej. Langdon na zmianę miewa przebłyski geniuszu z niczego i nie zauważa szytej grubymi nićmi akcji. Paskudna maniera "filmowa" - zakończenie rozdziału daną sceną i rozpoczęcie rozdziału tą samą sceną, istna "Moda na Sukces", wiecie, te zaciemnienia w kulminacyjnym punkcie, muzyka bumbumbumBUM i wizja wraca, akcja rozwija się... no sztuczne to jest ogromnie.
Nudne jest bieganie od punktu A do punktu B za wskazówkami, żaróweczka jak u Pomysłowego Dobromira "aha! Olśniło mnie!"... a naj-najgorsze są wstawki pedagogiczne, nachalne wykłady o biografii Dantego, symbolice, sztuce i w ogóle wszystkim. Czułam się jak w szkole na nudnej lekcji, a przecież chciałam nieco rozrywki! Żebyż jeszcze ta wiedza podawana była subtelnie i lekko, ale nie, łopatą do głowy, obowiązkowa pauza w trakcie pościgu na cztery akapity didaskaliów, aaaaa...
Pan Brown tak sobie ukochał sukces z Leonardem, że leci w kółko utartą ścieżką, zmieniając tylko scenerię i nazwiska bohaterów drugoplanowych. I te nielogiczności! Robert nie ma ani jednej osoby, do której mógłby się zwrócić w swoim kłopocie pt. "wszyscy nagle chcą mnie dopaść" - seriously? A potem ufa pierwszej napotkanej osobie i kolejnym, uparcie nie tym, co trzeba. Koszmarnie to nierealne, panie Brown. A pana wiedzę należy podziwiać, owszem, ale podaje ją pan w sposób coraz bardziej niestrawny, od Sasa do lasa, siląc się na żart i luz, który raczej nie wychodzi naturalnie.
Oto jedna z książek, której zakupu żałuję. Lektury nie, nie bolało jakoś bardzo mocno, ale mam stanowczo za mało miejsca na półkach, żeby nim szafować dla takich tomów.
Aaaale i tak co kto lubi ;>
No otóż to.Dość krytycznie rzekłbym
Ja mam mało czasu na czytanie, więc kiedy trafiam na lekturę, która mnie rozczarowuje, to faktycznie bywam mocno ostra; a zdarza się to często, więc moja cierpliwość jest zdecydowanie niewielka
A w ogóle to
Cykl: Wegner, Robert M. - "Opowieści z meekhańskiego pogranicza"
Data wydania: I kwartał 2014
Tom cyklu: 4
Pląsam i przytupuję, nareszcie!
Trzeba zaraz odświeżyć poprzednie.
Btw. właśnie skończyłam "Opowiadania" Dicka, jestem z siebie dumna, bo twarde SF to takie nie moje, a tu przebrnęłam i nawet bardzo nie bolało. Tyle, że wgryzają się w mózg okrutnie swoistym pesymizmem, nie polecam osobom w dołku.
Cykl: Wegner, Robert M. - "Opowieści z meekhańskiego pogranicza"
Data wydania: I kwartał 2014
Tom cyklu: 4
Pląsam i przytupuję, nareszcie!
Trzeba zaraz odświeżyć poprzednie.
Btw. właśnie skończyłam "Opowiadania" Dicka, jestem z siebie dumna, bo twarde SF to takie nie moje, a tu przebrnęłam i nawet bardzo nie bolało. Tyle, że wgryzają się w mózg okrutnie swoistym pesymizmem, nie polecam osobom w dołku.
Ja dla odmiany zamówiłem sobie ostatnio Bestiariusz Słowiański Nawet fajnie wykonany, w twardej oprawie, ciekawe opisy, fajne ilustracje Szczerze mówiąc spodziewałem się że to będzie gorzej wyglądało a tu miłe zaskoczenie
Nawet fajnie wykonany, w twardej oprawie, ciekawe opisy, fajne ilustracje Szczerze mówiąc spodziewałem się że to będzie gorzej wyglądało a tu miłe zaskoczenie 
Właśnie zakończył się chat z Jackiem Piekarą zorganizowany na fanpage'u Fabryki Słów. Całość możecie przejrzeć tutaj, a z najciekawszych rzeczy, które wyłapałem to:
1) Drugi tom Necrosis jest w planach.
2) Ciąg dalszy Arivalda już się pisze.
3) W planach jest kolejna powieść polityczna, ale bardziej satyra niż coś w stylu Przenajświętszej.
I te najbardziej interesujące mnie czyli dotyczące cyklu inkwizytorskiego:
1) W tym roku ukaże się Ja, Inkwizytor. Kościany Galeon czyli piąty tom tego podcyklu, który na początku miał liczyć trzy części...
2) Płomień i Krzyż 2 w tym roku będzie przynajmniej napisany, ale jest szansa że zostanie także wydany.
3) Czarna Śmierć najwcześniej w 2015 roku, ale nie wierzę w takie cuda
4) Rzeźnik z Nazaretu nie został porzucony, ukaże się... kiedyś...
5) Ten filmowy projekt będzie kilkuminutowym zwiastunem, szczegółów brak.
6) Książek osadzonych w świecie Mordimera ma być jeszcze kilka. Część z nich z Mordimerem w roli głównej, a część nie (jak np. Płomień i Krzyż) choć niekoniecznie chodzi o coś zupełnie nowego, bo tych zapowiedzianych jest już przecież kilka.
Oczywiście moje pytanie zostało olane xD A pytałem o to czy Czarna Śmierć i Rzeźnik z Nazaretu poprzestaną na jednym tomie czy będą początkami większych cykli, a taka aluzja pojawiła się kiedyś w jednym wywiadzie.
Last edited:
Chyba odświeżę sobie "Nędzników", świetne są te smaczki...
W okolicach Montfermeil istnieje pewien odwieczny przesąd, tym ciekawszy i tym cenniejszy, że przesądy ludowe w pobliżu Paryża są równie rzadkie jak aloes na Syberii. Należymy do tych, którzy szanują wszystko, co rzadko się spotyka. Otóż mieszkańcy Montfermeil twierdzą, że od niepamiętnych czasów diabeł obrał sobie okoliczne lasy za kryjówkę dla swych skarbów. Poczciwe niewiasty zapewniają, iż często o zmierzchu w odległych stronach lasu można napotkać czarnego człowieka o wyglądzie woźnicy lub drwala, obutego w chodaki, odzianego w spodnie i płócienny kaftan, którego rozpoznać można po tym, że zamiast czapki lub kapelusza ma na głowie dwa olbrzymie rogi. Znak rozpoznawczy, zaiste, dość wyraźny. Zazwyczaj człowiek ten jest zajęty kopaniem dołka w ziemi. W razie takiego spotkania można zachować się w trojaki sposób. Można podejść i zagadać do niego. Wówczas okazuje się, że jest to po prostu zwykły wieśniak, który wydaje się czarny, dlatego że jest zmierzch, i który bynajmniej nic nie kopie, lecz ścina trawę dla swych krów; jego rogi to po prostu widły od gnoju, które niesie na plecach, a które z daleka, w wieczornym mroku wyglądają, jakby mu wyrastały z głowy. Wraca się do domu i po tygodniu umiera. Drugi sposób to popatrzeć z daleka, poczekać, aż czarny człowiek wykopie swój dołek, zasypie go z powrotem i odejdzie; wtedy trzeba pobiec co żywo do dziury i odkopać “skarb" ukryty tam niewątpliwie przez czarnego człowieka. W tym wypadku umiera się po miesiącu. Wreszcie trzeci sposób: nie zaczepiać czarnego, nie patrzeć nań wcale i uciekać co sił w nogach. Wtedy umiera się po roku.
Ponieważ wszystkie trzy sposoby mają swoje niedogodności, więc najczęściej bywa stosowany drugi, który ma przynajmniej tę dodatnią stronę, że pozwala, choćby przez miesiąc, cieszyć się posiadaniem skarbu.
Ponieważ wszystkie trzy sposoby mają swoje niedogodności, więc najczęściej bywa stosowany drugi, który ma przynajmniej tę dodatnią stronę, że pozwala, choćby przez miesiąc, cieszyć się posiadaniem skarbu.
Skończyłem "Pokój straceń" Deavera i choć to mój ulubiony cykl z Rhymem, to jestem lekko zawiedziony. Niby są zwroty akcji, niespodzianki itd., ale jakoś w porównaniu z "Magiem", "Kamienną małpą", czy 'Tańczącym Trumniarzem" czegoś mi zabrakło. Sam nie wiem czego dokładnie i jak to określić, ale jednak czegoś... Choć książka bardzo dobra, to jednak spodziewałem się więcej. Niemniej polecam.
Przez @HuntMocy i @Wallace zainteresował mnie ten Inkwizytor Piekary. Nie wiem czy zacząć w kolejności wydania od Sługi Bożego, czy może przeskoczyć od razu do Ja inkwizytor? Może któreś z tomów są słabsze i warto je pominąć? Będę wdzięczny za rady.
Druga rzecz która mnie intryguje to to co zalinkowała @undomiel9 Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Takie samo pytanie od czego rozpocząć. Czy może od Niebo ze stali. Opowieści z meekhańskiego pogranicza, a może warto też sięgnąć po wcześniejsze zbiory opowiadań(Północ–Południe, Wschód–Zachód)?
Bo bajdełejem rozumiem, że oba cykle są bardzo dobre
Druga rzecz która mnie intryguje to to co zalinkowała @undomiel9 Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Takie samo pytanie od czego rozpocząć. Czy może od Niebo ze stali. Opowieści z meekhańskiego pogranicza, a może warto też sięgnąć po wcześniejsze zbiory opowiadań(Północ–Południe, Wschód–Zachód)?
Bo bajdełejem rozumiem, że oba cykle są bardzo dobre
W zasadzie to ja czytałem w kolejności wydania, ale polecam jednak przeczytać je w kolejności chronologicznej (szczególnie po Płomień warto sięgnąć jako pierwszy), czyli:
Płomień i krzyż
Ja, inkwizytor. Wieże do nieba
Ja, inkwizytor. Dotyk zła
Ja, inkwizytor. Bicz Boży
Ja, inkwizytor. Głód i pragnienie
Sługa Boży
Młot na czarownice
Miecz Aniołów
Łowcy dusz
Płomień i krzyż
Ja, inkwizytor. Wieże do nieba
Ja, inkwizytor. Dotyk zła
Ja, inkwizytor. Bicz Boży
Ja, inkwizytor. Głód i pragnienie
Sługa Boży
Młot na czarownice
Miecz Aniołów
Łowcy dusz
Z ciężkim sercem, al co tam ... jak masz do wyboru Wegnera i Piekarę, zacznij od WegneraPrzez @HuntMocy i @Wallace zainteresował mnie ten Inkwizytor Piekary. Nie wiem czy zacząć w kolejności wydania od Sługi Bożego, czy może przeskoczyć od razu do Ja inkwizytor? Może któreś z tomów są słabsze i warto je pominąć? Będę wdzięczny za rady.
Druga rzecz która mnie intryguje to to co zalinkowała @undomiel9 Opowieści z meekhańskiego pogranicza. Takie samo pytanie od czego rozpocząć. Czy może od Niebo ze stali. Opowieści z meekhańskiego pogranicza, a może warto też sięgnąć po wcześniejsze zbiory opowiadań(Północ–Południe, Wschód–Zachód)?
Bo bajdełejem rozumiem, że oba cykle są bardzo dobre
W sumie z opowiadaniami Wegnera jest jak z Sapkowskim, można zabrać się za powieść bez ich znajomości, ale wiele stracisz i nie do końca będziesz rozumiał o co kaman w Niebie ze stali. Opowieści z Meekhańskiego Pogranicza Północ- Południe na dzień dobry. Opowiadanie Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami to mistrzostwo świata. Jeśli nie pokochasz po nim Wegnera, nie masz serca