Ano racja. Dowodem fakt, że dobre rzeczy czytane powtórnie dalej są dobre. A nowe jakoś rzadko.
Jeżeli nie czytałaś Davida Brina to polecam. Choć to twarde sf to (IMO) daje w czapkę. Choć jest prawdą, że jedno "coś koło fantasy" popełnił i było OK.
Jeżeli nie czytałaś Davida Brina to polecam. Choć to twarde sf to (IMO) daje w czapkę. Choć jest prawdą, że jedno "coś koło fantasy" popełnił i było OK.
Raczej powinno Ci się spodobać. 80% fabuły to dobry kryminał + relacje międzyistotowe (międzyludzkie takoż) Jak zaczniesz od "Stare jest piękne" - to jego jedyne "nieomal fantasy", to potem poprzez "Listonosza" dasz radę reszcie.
On pisze twarde sf tak jak dobre kryminały - "Gwiezdny przypływ" to czysta orgia fabuły, "Wojna wspomaganych to tzw. dobra kontynuacja a "Słoneczny nurek" (prequel) też jest całkiem niezły.
Oczywiście ryzyko dla mnie (bo polecam) jest spore, gdyż jak powiedział dzisiaj Prezes K. : "De gustibus non disputandum est".
Jeżeli natomiast nie masz nic naprzeciw dobremu dark fantasy to "Czarna kompania" Glenna Cooka powinna Ci się spodobać.
Pierwszy tom cyklu co prawda bije resztę na łeb (do trzeciego tomu da się to czytać z przyjemnością o ile dark fantasy Ci wchodzi), więc resztę możesz odpuścić . Lecz jest to jedyne fantasy o zacięciu iście Chandlerowskim jakie znam
Zresztą gościu popełnił także cykl w klimacie: detektywistyczne fantasy (sic!) - całkiem przyzwoity moim zdaniem tzw. "Garrets' Stories"- trochę w klimatach: Chandler na wakacjach u Sapkowskiego - da się to czytać.
Reszta jego twórczości to (IMO) koszenie trawki na bazie tego co powyżej - więc chyba nie warto.
Tylko nie wiem, czy to się da jeszcze kupić. Wychodziło ładne parę lat temu.
No toż po 3 tomie tego się czytać nie dało
Dobrnąłem do końca ze staroświeckiej lojalności
.---------- Zaktualizowano 21:57 ----------
Ale Brin to inny typ i chyba (IMO) wyższa klasa pisarstwa.
Kupię sobie coś tego Wegnera tylko napisz od czego zacząć?
Szybkość czytania nie ma tu nic do rzeczy, imo. Bardziej może liczba przeczytanych pozycji. Pamiętam, że kiedy pochłaniałam książki w dużych ilościach, zdarzało się, że pod koniec orientowałam się, że już którąś czytałam, ale zwyczajnie o tym zapomniałam. Choć nigdy nie zdarzało się to w przypadku książek, które wywarły na mnie wrażenie. Raczej przy jakichś kryminalno-thrillerowych czytadłach. Pierwszy raz "Mistrza i Małgorzatę" przeczytałam w wakacyjne popołudnie i kawałek nocy, ale właśnie dlatego, że absolutnie nie mogłam się oderwać. No i natychmiast po skończeniu zaczęłam od początku
Kolejne tomy Sagi też łykałam w dzień, dwa (szkoła przeszkadzała).
Ostatnie Życzenie Sapkowskiego na liście bestsellerów New York Timesa
http://www.kawerna.pl/aktualnosci/ksiazki/item/9172-the-last-wish-sapkowskiego-na-liscie-bestsellerow-new-york-timesa.html
http://www.kawerna.pl/aktualnosci/ksiazki/item/9172-the-last-wish-sapkowskiego-na-liscie-bestsellerow-new-york-timesa.html
Świeżo po lekturze drugiego tomu Takeshiego autorstwa Kossakowskiej.
Obiecałam sobie, że nie będę przeklinać, więc nie będę. Chciałabym tylko rzec, że "pierwsza dama polskiej fantastyki" (jak głosi okładka) powinna grzecznie zapytywać o zgodę, czy może swemu małżonkowi sznurować buty. I na jego miejscu to nie wiem, czy bym się zgodziła.
Taka jest nasza kobieca fantastyka biedna? Nie chce mi się wierzyć.
Wszystko jest w tej serii. Samurajowie, meksykańskie gangi i favele, szamani, słonie, demony tengu, zakony wszystkiego, zwierzołaki, jest nawet El Chupacabra. I podróże międzyplanetarne. A także rozliczni bogowie. I smoki. SMOKI.
I jeszcze dżos, zapomniałam o dżosie. Na co trzeciej stronie bohater lub bohaterka mówi, myśli lub jęczy w duchu, że cóż, taki dżos. Bo "los" to by było zbyt ograne.
W ogóle jęczenie w duchu jest nagminne i ja się wcale nie dziwię, też bym jęczała, gdyby mnie ktoś tak napisał.
Pamiętałam pierwszy tom, jak przez mgłę, ale mi się kołatało, że główny wątek jest nawet ciekawy. No i zgadza się, jest, ale brnięcie przez warsztat to jak leczenie kanałowe bez narkozy.
Przemyślenia bohaterów na poziomie szkoły podstawowej; to obrażanie się, te emocje. Mistrz miecza nad mistrzami, a się dąsa jak primadonna i reszcie się udziela. W drugim tomie tych nadzwyczajnych i wyjątkowych mistrzów mamy już trzech, niesamowity urodzaj wręcz, ale ktoś faktycznie musi chyba nastarczyć na te lektyki na grzbiecie słonia albo inne atrakcje.
Autorka co jakiś czas usiłuje wtrącić brutalną scenę lub dialog, wypada to bardzo sztucznie, jakby sobie wyliczała, że teraz pora na poepatowanie mięchem albo gore. Zresztą nic mnie to gore nie rusza, obdzieranie ze skór i wydłubywanie dzieciom oczu jakoś mnie nie zasmuca, może mimo wszystko warto by było pogadać z małżonkiem w sprawie szkolenia warsztatowego? Jemu to jakby lepiej wychodzi.
A już dokumentnie się dziś obraziłam, kiedy przeczytałam, że czwartoplanowa postać wzięta z czapy i ginąca chwilę potem oznajmia patetycznie, że będzie strzelała ręką, okiem i sercem. Ja jej dam jechanie na urzekających konceptach Kinga, ja jej dam! Proszę sobie samej własne wymyślać, a nie korzystać z cudzego, pff.
I mogłabym tak długo, ale może już wystarczy. Szkoda czasu na książki tej pani, po "Siewcy wiatru", który był nawet, nawet, melodia jest już w kółko ta sama, a i gorsza nawet. Pierwsza dama my ass^^ Kto im te tytuły nadaje... Taka z niej pierwsza dama, jak pani Miszczuk pisarka.
Czujcie się ostrzeżeni.
Obiecałam sobie, że nie będę przeklinać, więc nie będę. Chciałabym tylko rzec, że "pierwsza dama polskiej fantastyki" (jak głosi okładka) powinna grzecznie zapytywać o zgodę, czy może swemu małżonkowi sznurować buty. I na jego miejscu to nie wiem, czy bym się zgodziła.
Taka jest nasza kobieca fantastyka biedna? Nie chce mi się wierzyć.
Wszystko jest w tej serii. Samurajowie, meksykańskie gangi i favele, szamani, słonie, demony tengu, zakony wszystkiego, zwierzołaki, jest nawet El Chupacabra. I podróże międzyplanetarne. A także rozliczni bogowie. I smoki. SMOKI.
I jeszcze dżos, zapomniałam o dżosie. Na co trzeciej stronie bohater lub bohaterka mówi, myśli lub jęczy w duchu, że cóż, taki dżos. Bo "los" to by było zbyt ograne.
W ogóle jęczenie w duchu jest nagminne i ja się wcale nie dziwię, też bym jęczała, gdyby mnie ktoś tak napisał.
Pamiętałam pierwszy tom, jak przez mgłę, ale mi się kołatało, że główny wątek jest nawet ciekawy. No i zgadza się, jest, ale brnięcie przez warsztat to jak leczenie kanałowe bez narkozy.
Przemyślenia bohaterów na poziomie szkoły podstawowej; to obrażanie się, te emocje. Mistrz miecza nad mistrzami, a się dąsa jak primadonna i reszcie się udziela. W drugim tomie tych nadzwyczajnych i wyjątkowych mistrzów mamy już trzech, niesamowity urodzaj wręcz, ale ktoś faktycznie musi chyba nastarczyć na te lektyki na grzbiecie słonia albo inne atrakcje.
Autorka co jakiś czas usiłuje wtrącić brutalną scenę lub dialog, wypada to bardzo sztucznie, jakby sobie wyliczała, że teraz pora na poepatowanie mięchem albo gore. Zresztą nic mnie to gore nie rusza, obdzieranie ze skór i wydłubywanie dzieciom oczu jakoś mnie nie zasmuca, może mimo wszystko warto by było pogadać z małżonkiem w sprawie szkolenia warsztatowego? Jemu to jakby lepiej wychodzi.
A już dokumentnie się dziś obraziłam, kiedy przeczytałam, że czwartoplanowa postać wzięta z czapy i ginąca chwilę potem oznajmia patetycznie, że będzie strzelała ręką, okiem i sercem. Ja jej dam jechanie na urzekających konceptach Kinga, ja jej dam! Proszę sobie samej własne wymyślać, a nie korzystać z cudzego, pff.
I mogłabym tak długo, ale może już wystarczy. Szkoda czasu na książki tej pani, po "Siewcy wiatru", który był nawet, nawet, melodia jest już w kółko ta sama, a i gorsza nawet. Pierwsza dama my ass^^ Kto im te tytuły nadaje... Taka z niej pierwsza dama, jak pani Miszczuk pisarka.
Czujcie się ostrzeżeni.
Łoles się nie zna
Imo, kawałek bardzo fajnej literatury. Z tym że wraz z kolejnymi tomami, coraz gorszej. Ale tak to już bywa.
A coś więcej? Bo określenia fajne/niefajne niewiele mi mówią. Liczyłem na jakiś materiał porównawczy, opis wrażeń związanych z lekturą itpŁoles się nie zna
Imo, kawałek bardzo fajnej literatury. Z tym że wraz z kolejnymi tomami, coraz gorszej. Ale tak to już bywa.
Pamiętam, że dawno, dawno temu przeczytałem dwa lub trzy pierwsze tomy. I już w tych zamierzchłych czasach zalatywało mi to myszką. Samo w sobie nie było złe, ale mało co pamiętam z fabuły, nie zapadło w pamięć. Nawet nie mam wrażenia, że było to coś, do czego warto wrócić. Chociaż z tego co mi wiadomo, powstał nawet system rpg oparty na tym świecie, więc zapewne jest w tych książkach jakiś potencjał do wykorzystania.
Wiadomo coś może, o czwartej części cyklu "Cmentarza Zapomnianych Książek" Zafona. Przeczytałem dawno temu całą trylogię i poza informacjami, że "powstaje" nic nie mogę znaleźć -_-
@W_Wallace, zobaczysz, jeszcze przesuną kilka razy tak jak ostatnio. Ciężko być fanem Piekary