Do dziś pamiętam podziwianie widoków gwiezdnego nieba pierwszej nocy w Calderze i wrażenie, jakie wywarła na mnie pierwsza wizyta w Vivec.
Ach, tak. Ja mam jeszcze bardzo "epickie" wspomnienia z mojego absolutnie pierwszego kontaktu z tą grą. Mianowicie utopiłem się w Seyda Neen, wyłączyłem grę, stwierdzając, że jest nudna i gówniana, i ponownie włączyłem dopiero po miesiącu albo nawet kilku
. Drugie podejście z kolei spowodowało, że grałem setki godzin
.
Z innych ciekawostek:
1. byłem pod wielkim wrażeniem, że z wrogów można ściągnąć wszystko. W przypadku NPCów nie było w ogóle czegoś takiego jak "dropy". Jak NPC coś miał, to dało się to wziąć.
2. byłem w szoku, że NPCe w miastach mają swoje domy i że każdy z nich ma swoje imię i nazwisko, a także z każdym dało się pogadać. Poza strażnikami nie było NPCów o takich nazwach jak "Commoner", "Mage" czy "Beggar".
3. umiejętności, które trenuje się czy to poprzez praktykę (faktyczne używanie ich) czy to z wykorzystaniem trenerów, to system, który od razu skradł swoje serce. Brak żadnego XP-a i "nagradzania" gracza za dobre uczynki w ten sposób, że dostanie więcej XP-a, a więc zrobienie danej czynności bardziej się opłaca gameplayowo, a nie jest związane z moralnością czy charakterem postaci. System levelowania w Morrowindzie absolutnie miał swoje wady (stąd popularność modów, które modyfikują różne jego aspekty), ale koncepcja była dla mnie czymś wow i od tamtego czasu już zawsze "zdobywanie doświadczenia" w takim DnDowym sensie wydawało mi się niepoważne.
4. praktycznie wszystkie przedmioty w grze dało się podnieść, przenieść, sprzedać itp. Z nielicznymi wyjątkami, gra była de facto pozbawiona koncepcji przedmiotów tła, czym bardzo się wyróżniała na tle innych.
5. mnogość "slotów" w ekwipunku mnie kiedyś powaliła, gdyż zazwyczaj w innych grach ubierało się po prostu jakiś pancerz czy szatę i ewentualnie osobno hełm lub tarczę, a w Morrowindzie nawet rękawice i naramienniki były traktowane jako osobne przedmioty, które można było dowolnie ze sobą mieszać.
6. separacja pancerza od "rzutów na atak" to kolejna rzecz, która na zawsze zmieniła moje podejście w RPG. Pancerz w Morrowindzie po prostu obniżał obrażenia (czasem redukował je nawet do 1), a szansa na unik zależała od atrybutów - zwinności i szczęścia - oraz umiejętności postaci związanej z daną bronią. Baldurowe "AC", które było jakąś abstrakcyjną kombinacją wszystkiego, wylądowało dla mnie na śmietniku jako coś, czego nie należy naśladować. Dodatkowo % poziom udźwigu fizycznie spowalniał postać (znacznie wolniej biegała) i powodował, że szybciej się męczyła (szybsza utrata kondycji). No mega.
7. totalny brak jakichkolwiek systemów moralnościowych i ograniczeń klasowych - kolejne wow. Morrowind był niezwykle "szarą" grą. I nie chodzi mi tutaj o to, że połowa Vvardenfell to Ashlands/Popielne Ziemie, choć to w sumie też, ale głównie o to, że gra pozostawiała ogromną swobodę samemu graczowi i była praktycznie pozbawiona arbitralnych ograniczeń, jak również nie oceniała gracza, a co najwyżej prezentowała jakieś konsekwencje działań.
8. możliwość interakcji z każdym NPCem w grze, w tym nawet możliwość zabicia postaci kluczowych dla zadań (w tym wątku głównego) oraz "popsucia" sobie zadań to kolejny aspekt, który kiedyś zrył mi umysł ("to tak można robić gry?????"). Nikt się tu kompletnie nie przejmował tym, że gracz kiedyś nie będzie mógł czegoś zrobić. Miałeś fuckupa, to żyj z tym, ewentualnie ładuj sejwa, jak się chce...
Było tego zresztą więcej. Morrowind ogólnie w swoich czasach miał ciekawe innowacje, a na dodatek jeszcze imponował graficznie, bo wszystko było w bardzo ładnym jak na rok 2002 3d, a niektóre elementy graficzne, jak np. woda czy niebo, robiły wrażenie nawet po latach, bez żadnych modów.
